19-08-08

Time management

“Wat is er toch aan de hand met het Aardvarksken?”, schijnt een veelgehoorde vraag te zijn in de middens van de tienduizenden skynetbloggers. Ik zal eens proberen een verklaring te geven voor mijn maandenlange afwezigheid hier. Niet dat ik vind dat dat moet, maar omdat ik vooral voor mezelf eens op een rijtje wil zetten waar ik zoal mee bezig ben.
Ik ben een ontdekkingsreiziger. Ik wil veel weten van vanalles, en ben daarom altijd met veel dingen tegelijk bezig. Een tijd geleden kreeg ik die iPod van mevrouw Aardvarksken, wel dat is dan een van de dingen waar ik lang en dikwijls zoet mee ben geweest, vooral om er zo veel mogelijk muziek op te zetten, playlists te maken, nieuwe muziek te ontdekken via het internet enzovoort. In verband met dat internet had ik al een tijdje een myspace, maar ik vind daar mijn draai niet echt. Wat is er nu het nut van ‘vriend’ te worden van een groep, buiten dat je af en toe wat nieuwtjes kan gaan lezen als ze hun blog even aanpassen. Het is meer iets voor de Joepiegeneratie, die nog wild wordt als ze nieuwe foto’s zien van hun idolen.
Nee, dan liever mijn laatste ontdekking (ik kom altijd wel een paar maanden achterop hoor) : Last.fm. Nu ik via die iPod, en vooral via iTunes een soort van “statistisch beheer” van mijn muziekvoorkeuren heb, en constant op zoek ben naar nieuwe muziek enzovoort heb ik de software van Last.fm eens gedownloaded en daar dan maar een Aardvarksken profiel aangemaakt. Statistieken, daar draait het allemaal om : wat heb je afgespeeld, hoe dikwijls, wat is je favoriete artiest enzovoort. Handig is dat je nog meer nieuwe muziek kan ontdekken via het online radio station dat muziek speelt volgens je eigen voorkeuren. Alleszins beter dan wat Radio 1 ons voorschotelt de laatste maanden.
Nog maar eens een Aardvarkskenprofiel op het net. We laten onze digitale sporen na van hier tot ginder.. Even opsommen waar je Aardvarksken kan tegenkomen (ik geef toe dat ik zelf even gegoogled heb):

Mijn skynetblog
Mijn Myspace
Mijn Eurobilltracker
Mijn Youtube
Mijn Flickr
Mijn Last.fm
En nog wat forums waar ik vooral lang geleden wel eens een posting deed..
De mens achter Aardvarksken heeft ook nog een profiel op Facebook, Geneanet, Linkedin en op waarnemingen.be
Niet dat ik hier zo fanatiek mee bezig ben allemaal, de pc gaat maar af en toe aan thuis want: ik kijk ook wel eens graag tv, zing in een koor, ben gemiddeld 10 uur per dag aan het werk, ga wel eens graag op stap en heb nog een gezin inclusief huis en tuin.. Waar halen we dan de energie nog vandaan, u en ik, om ons met al die onzin te kunnen bezig houden? En waar eindigt dit, vraag ik me wel eens af. Het is kortom bij deze wel duidelijk dat ik niet altijd de tijd vind om ook nog eens die blog te onderhouden.. Maar… ik doe mijn best, beloofd !

Oh ja, ik moet ook dringend terug beginnen lopen want binnen een paar weken doe ik mee met de bedrijventriatlon in Mechelen….

13:54 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

22-07-08

Oops

Precies al wel heeeel lang geleden dat ik hier nog eens iets gepost heb..
Nog even geduld, I'll be back !

01:42 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-05-08

Ein Luftballon

Daarnet overviel me hier een plotse opwelling van melancholie. Heeft het te maken met de Grimbergen die ik deze middag op het terras van het Plaasj café heb genuttigd in gezelschap van enkele goede vrienden, ik weet het niet. Vrijdagmiddag, u kent dat, de druk en de lat worden iets minder hoog gelegd. Lees dat we na de uitgebreide lunch geen hoge toppen meer scheerden qua productiviteit.
Het was daarom dat ik zo wat dromerig naar buiten zat te staren. Ik heb hier een prachtig uitzicht. Nu ja, een vergezicht. Weet u wat, ik maak er even een foto van…

Voila. Met bureau en alles. U ziet achter mijn rug een vrij wijds uitzicht met de Waaslandhaven in de verte. Goed, ik zat dus achterovergeleund wat naar buiten te staren tot mij plots een vliegend voorwerp opviel. Het was deze keer niet de torenvalk die ik dagelijks boven het veld hier zie hangen, noch waren het de scholeksters die soms luid piepend op het plat dak voor mijn kantoor komen zitten. Het was.. een eenzame traagvliegende ballon van een ballonwedstrijd. Dat van die wedstrijd weet ik omdat ik het kaartje eraan zag hangen. Zo helemaal alleen, dus hij moet toch al wat afstand hebben afgelegd, en zich hebben afgescheiden van de rest.
Hierdoor dacht ik terug aan mijn eigen jeugd, hoe we op het jaarlijks schoolfeest ook steeds aan zo’n wedstrijd deelnamen.
Ik verplaatste me helemaal in dat kindje dat ergens windopwaarts een half uur of – wie zal het zeggen - misschien wel een halve dag geleden met bibberende handjes zijn naam op dat kaartje had geschreven met de hoop dat iemand dat kaartje zou terugsturen. Liefst iemand van Heel Ver Weg. Wat een sensatie om dan uiteindelijk, aangemoedigd door mama en papa je ballon los te laten en hem haastig te zien opstijgen, opgepikt door een zachte zijwind, je kaartje zachtjes schommelend onderaan het strakke touwtje. Je ziet de ballon kleiner en kleiner worden, andere deelnemers achterna. Maar hij gaat hoger. En verder. Je weet dat die van jou sterker is. Je voelt het.
Tot zo’n ballon dan uit het zicht is en een anoniem leven gaat leiden, zijn eigen weg gaat. Maar toch nog aan je verbonden is door dat onnozele kaartje met je eigen hanschrift.
Zou het met kinderen ook zo gaan, vraag ik me af. Zweven zij ook zo onhoudbaar en snel uit je handen en is hun kaartje genoeg om ze aan ons te binden? U ziet, die Grimbergen doet zijn werk.
Ik kon me nog maar net bedwingen om niet even naar buiten te lopen en te trachten de ballon te volgen, maar hij vloog nog zo hoog dat ik besefte dat deze achtervolging nutteloos zou zijn. Dadelijk vliegt hij over de N49 en dan de Waaslandhaven in. Misschien wel naar het Groot Rietveld, waar ik eergisteren nog een roerdomp en drie bruine kiekendieven heb gezien. Of hij blijft hangen aan de boom waartegen sterke lee zich te pletter reed. Alles kan. En alles is toeval.
Als u dus straks een ballon vindt met een kaartje aan, stuur het terug. U gaat een kind blijmaken. En mij ook.

17:34 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-05-08

Een met scheet gevulde fles

Deze morgen kon ik me weer eens ongestoord ergeren aan wat er ons zoal mediagewijs in de schoot geworpen wordt.. Ik bedoel het Grote Nieuws van vandaag, de spoorstaking. Dankzij de propaganda door onze media is het verkeersinfarct deze morgen uitgebleven. Integendeel zelfs: je kon vandaag vlotter naar Brussel rijden dan tijdens de kalmste zondag van de grote vakantie. Een pluim voor de doemdenkers van de media, die ons al 2 weken aan het waarschuwen waren voor de nu onbestaande file van de eeuw. Nog maar eens een les in bescheidenheid, zou je hopen.
De redactie van De Ochtend had ook de grote middelen bovengehaald tijdens deze treinstakingsochtendspits. Zo waren ze op het lumineuze idee gekomen om een live reporter te sturen naar …. het Zuidstation in Brussel. En wat dachten ze daar aan te treffen? Horden kwade passagiers misschien? Daar hadden ze de afgelopen week iets te hard hun best voor gedaan. De mensen waren – o wonder - blijkbaar toch voldoende geïnformeerd geraakt. En dus waren de stationsgangen leeg en stond er geen woedende menigte op de perrons. Dan maar een winkeltje in, dacht reporter Spillebeen. Om aan de uitbaatster te vragen of het nu kalmer was dan anders. Juist ja.
De vrouw antwoordde in gebrekkik Nederlands dat slechts de helft van haar personeel was opgeroepen, de anderen hadden een – wellicht verplicht – dagje vakantie. Dat verstond Spillebeen niet en maakte er dan maar uit dat slechts de helft van het personeel er was geraakt door de spoorstaking. En zo ging het nog even door.. een minuut of 3-4 om te zeggen dat er geen volk was in het station. Tijdens een staking ! Hij vermeldde ook nog dat er geen personeel aanwezig was, en dat de hangende televisieschermen geen treinen aankondigden. Om maar te illustreren hoe nuttig de bijdrage was.
De kampioen van verkleutering is – en daar gaat hij zelfs in concurrentie met Lea van Hoeymissen – Flip Feyten van Feyten of Fillet, het totaal overbodige programma dat het nieuws (dat ze van 6 uur ‘s ochtends al de hele dag lang herkauwen) als een verzuurde haarbal nog eens een laatste keer in je gezicht spuwt. Hoe deze mens omgaat met de personen die hij interviewt, en met de luisteraars is soms halucinant… net of we allemaal dementerende bejaarden zijn.
Vorige week was de minister van Buitenlandse Zaken van Albanië telefonisch te gast in het programma. (Beluister HIER de uitzending als u het niet kan laten. Het stukje begint op de 4de minuut) Hij heeft namelijk in Nederland gestudeerd en spreekt dus (héél) vlot onze taal. Dat kwam onze minister De Gucht vorige week goed uit tijdens zijn bezoek aan Albanië. Flip Feyten kon er niet van over hoe goed de minister toch wel op de hoogte was van ons land en hoe goed zijn Nederlands toch wel was en hoe raaaar het toch wel was dat een Albanees ten eerste kon studeren en dat ten tweede deed in Olland! Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat Feyten zoiets had van allé Albanezeke, kom het maar eens vertellen tegen de papa. Op een bepaald ogenblik was het net of hij sprak een kleuter toe die voor het eerst zelf op het potje was geweest, compleet met goedkeurend lachje en begrijpend ja ja ja hmhm en al. Luister vooral naar hoe hij BHV tracht uit te leggen en het eigenlijk zelf niet weet.. Ik schrok ervan dat die minister zich die Feytelijke beledigingen liet welgevallen. Achteraf bedacht ik dat de zo geroemde Albanese portiers waarschijnlijk wel zouden opgedragen worden om in ware GTA-stijl eens een bezoekje te brengen aan vrolijke Flip… en dus zou ik in zijn plaats toch niet meer zo gerust zijn thuis…
Meer en meer waait er een Radio 2 wind door Radio 1, en dat is geen gunstige evolutie. Ik heb net op tijd die iPod gekregen !

20:06 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: verkleutering, radio |  Facebook |

12-05-08

Nieuw speelgoed

Dit weekend ben ik ingewijd in de wondere wereld van de iPod. Dit wordt een stoefpostje, niet mijn gewoonte, maar voor een keer mag het. Het zal u misschien verbazen, maar ik bezat tot nu toe zelfs geen mp3-speler. 't Is te zeggen, ik heb er ooit wel een gehad, of twee om precies te zijn, maar die dingen werden nooit ouder dan een paar maanden. Opeens gaven ze het op, en so did I. Vermits ik geen Mac bezit, is het iPod verhaal ook zo een beetje aan mij voorbijgegaan. Ik hoorde hier en daar wel eens spreken over de iPod nano en zo, maar ik besteedde er niet veel aandacht aan, de muziekliefhebber in mij was al lang blij met cd's die ik zelf samenstelde met al dan niet gelimewirede mp3's.
Daar is nu dus dank zij mevrouw Aardvarksken nogal abrupt verandering in gekomen. Ik bezit nu niet alleen een iPod Classic, maar ook nog eens een ongelooflijke flashy B&W docking station om u tegen te zeggen.
Dat betekent dus dat ik vrijdagnacht (nadat ik het speelgoed gekregen had) al direct mijn 4Gb tellende mp3-verzameling op het ding gekwakt heb en een feestplaylist heb samengesteld tot het half vier werd, en de vogels hun eerste stemmen al lieten horen in de tuin. Zaterdagavond was het immers party time en ik wilde dadelijk scoren met mijn aanwinst.
We zijn nu maandagavond, het feestweekend is voorbij en ondertussen ben ik begonnen met het veriPodden van mijn cd-collectie. Ik ben aan de N ondertussen, en van de 80 Gb zijn er 10 gevuld. Krijgt een mens ooit 80 gig aan muziek bijeen vraag ik me af. Maar ik besef dat we later (later later, als we groot en sterk zijn, of oud en versleten) hiermee meewarig zullen lachen. Net zoals mijn old school AT286 met 20Mb harde schijf van euh... 19 jaar geleden nu ook aandoenlijk lijkt. En ik spijt heb dat ik het ding niet bewaard heb. Want niemand gelooft mij als ik zeg dat er een "turbo" knop op stond, waarmee je de snelheid van 8Mhz naar 16 kon verhogen..
Enfin, dat allemaal aan de kant en terzijde gezet. Ik heb toch maar een iPod. Ha ! En ik herontdek mijn cd's. Daarvoor alleen al is het de moeite. Twee cd's van Morphine teruggevonden. En Kiss My Jazz, een van de projecten van Rudy Trouvé net na zijn dEUS avontuur. Ooit live gezien in Hof ter Loo, nu ja, veel live zat er in Trouvé niet in. Hij zat op een stoel met zijn gitaar, naast hem een fles whiskey en een fles cola. En zijn gedachten - voor zover die er waren - ergens zwevend tussen maan en sterren. En ik herinner me precies dat de bassist op den duur ook was gaan zitten, vlak voor z'n versterker. Maar muziek maken konden ze, dedju dedju toch. Een aanrader !
Over dat feestje van zaterdag valt trouwens ook nog een en ander te melden, maar dat bewaar ik voor een volgende aflevering.. Ik moet dringend een cd gaan wisselen hiero...

23:17 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: muziek |  Facebook |

06-05-08

Tommeke Tommeke Tommeke toch !

Twee posts op een dag ? Normaal doe ik dat niet, maar ik kon het even niet laten. Tom Waits gaat toeren. En kondigde dat aan op een persconferentie. Nou ja..
Kijkt u vooral zelf.. En blijf tot het gaatje. (als de video niet werkt, want dat doet ie blijkbaar niet, klik dan HIER of surf naar YouTube en zoek op "Tom Waits Press conference").
Doen !

17:51 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: muziek, tom waits, concert |  Facebook |

Oranje boven ! *

Ooit schreef ik eens een stukje over mijn pogingen om de biodiversiteit in mijn tuin wat te verhogen en zo bij te dragen tot een beter milieu. Natuurbeheer in het klein, zeg maar. Wel, het zal u verbazen, maar ik haal er bescheiden resultaten mee !
Het is begonnen met een paar plantjes Look-zonder-look die ik 3 jaar geleden had geplant in de tuin. Die paar plantjes hebben zich ondertussen nogal succesvol vermenigvuldigd, overal in de tuin vind je nu de witte bloemetjes (“Da’s onkruid!” zei onlangs een bezoekster zonder groene vingers toen haar oog viel op mijn inheemse plantenverzameling, en ze voegde er een wenkbrauwophaling en een wegwerpgebaar aan toe).
Look-zonder-look is de waardplant van nogal wat vlinders, onder andere van het klein geaderd witje (een leek zou er een koolwitje in zien) en van het oranjetipje. Met het aanplanten ervan hoopte ik ooit eens een van die vlinders in mijn tuin te kunnen waarnemen en dat is me afgelopen weekend zowaar gelukt. Het klein geaderd witje had ik al eerder gezien, maar voor het oranjetipje was het de eerste keer in onze buurt. Buiten in de Gaume (Torgny, aaahhhhh, de JNM-kampen daar!) en in de Alpen had ik deze opvallende fladderaar nog nergens gespot. Dat ligt meer aan mijn vlinderkennis en mijn aandacht ervoor dan aan het voorkomen van die soort hoor, want ik geloof dat ze vrij algemeen verspreid is – op voorwaarde dat ze haar lievelingsplanten vindt. En kijk, het feit dat dat diertje dankzij mijn plantjes nu ook af en toe onze tuin bezoekt vond ik toch wel een overwinning. Het was trouwens het oudste biggetje dat mij er met overslaande stem attent op maakte : “PAPA PAPA de vlinders zijn terug !” En daar fladderde de oranjetip. Recht mijn blog op…
* voor de Nederlanders die misleid werden door de titel: nog een maandje geduld, dan is het weer aan jullie

09:28 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: natuur, tuin |  Facebook |

25-04-08

Copa Banana

Zo.. genoeg gezwegen. Die tien mijl kruipt echt ni in je kleren. Eerder in je benen. In mijn kuiten dan vooral. Aandachtige lezers weten dat ik sukkelde met een achilespeesontsteking, net in wat het hoogtepunt moest worden van de voorbereiding voor de 10 Miles. Daar kwam dan nog een griepachtige infectie achteraan, die me zelfs noopte tot het nemen van antibiotica, waardoor het helemaal bergaf ging met de conditie. Ik miste er zelfs mijn hertest in de Beweegmobiel door, wegens thuis met meer dan 39°C koorts.
Mijn target van 1u20 had ik laten vallen en bijgesteld naar 1u35. Het parkoers was dit jaar ook iets zwaarder dan de vorige edities, vooral omdat de Waaslandtunnel net voor de finish lag.
Hoe was het dan eigenlijk, wil u weten. Juist ja. Wel, het viel nogal mee. Er was een massa mensen op de been, dat hebt u al in allerlei blogs en de nationale pers kunnen lezen. Hoe dat voelt om daar tussen te lopen, ik probeer het u te beschrijven.
Voor de start positioneerden we ons tussen de massa. In de verte zagen we de startlichten hangen. Toen die op groen sprongen … gebeurde er gedurende 5 minuten niets. 5 minuten, dat is lang als je staat te wachten. Na die 5 minuten begonnen we te stappen en nog eens vijf minuten later stapten we eindelijk op de registratiemat onder de startboog. Ik realiseer me nu dat de eersten toen al meer dan 3 kilometer gelopen hadden…
Vanaf dat moment liep onze tijd dus. De tijd. Wij nog niet. Dat duurde nog wel een hondertal meter. En dan was het nog meer strompelen en zien dat je niet op elkaars hielen trapte dan lopen. Goed, na een paar honderd meter ging dat wel, je leert ermee leven dat je midden in een mensenzee zit, je laat je leiden door het tempo van die duizenden voorgangers. Op weg naar de Kennedytunnel zagen we een eerste slachtoffer langs de kant liggen. Het Rode Kruis erbij, voetjes omhoog… iemand die geen 4 km kon lopen blijkbaar. Als een kudde gnoes stortten wij ons onverstoorbaar verder de diepte in. Het zwarte gat van de Kenedytunnel in. Opvallend: de goeie akoestiek, de blauwe zaal van De Singel is er niks tegen. Blijkbaar hebben de ontwerpers er alles aan gedaan om met poreuze wanden en plafond het geluid zo veel mogelijk te beperken. Heel wat anders dan de Konijnenpijp, die met zijn tegelwanden klinkt als een lege badkamer.
De ademhaling en de benen zaten goed tijdens de eerste deftige beklimming naar het nieuwe gerechtsgebouw. De Ammantunnel was een korte kuitenbijter. Maar doordat je wist dat het maar een kleintje was, werd ook dit gemakkelijk verteerd. Terug buiten, in het zonnetje. Die allesverdorrende en uitdrogende bol. Oh wat vervloekte ik de late lente en het afwezig zijn van bladerdek in de stad.
Stilaan begon het zweet toch op te duiken. Een fles water was dan ook dringend nodig. Van op het terras van Chat le Roi hoorde ik plots luid mijn naam. (Iets minder sportieve) vrienden hadden me opgemerkt tussen de voortrazende meute atleten (sic). Dat geeft een boost zoals je er zelden een meemaakt dus na een klein rondedansje vervolgde ik aan een hoger tempo mijn weg. Over de Vlaamse Kaai naar de Scheldekaaien, waar eindelijk wat ruimte was, zodat je niet constant moest uitkijken om niet over voorgangers te vallen. Na de kaaien kwamen de kasseien van de Suikerrui en de Grote Markt, om zo naar de Meir te lopen. Ik had ondertussen een dipje. Ik merkte dat ik ’s morgens niet genoeg had gegeten. Ik twijfelde of ik het zou halen, die tunnel moest nog komen en ik voelde mijn benen slapper worden. Er waren ook al meer dan 10 kilometer gelopen. Op de Meir geschiedde dan het wonder. Een religieus mens zou er lyrisch van worden, ik spreek liever over een gelukkig toeval. Voor me liep een gast die blijkbaar dingen meesleurde waar hij vanaf wilde. Een banaan bijvoorbeeld. Hij liep plots naar de kant en gaf die banaan aan een toeschouwer. Ik reageerde onmiddellijk en griste die banaan uit de handen van de verbouwereerde mevrouw. Ha ! Mijn redding ! Gulzig trok ik de vrucht open en stopte haastig doorlopend een veel te groot stuk in mijn mond. Die gast had dat blijkbaar gemerkt, kwam even naast mij lopen en zei “dees meugde oek nog hemme” waarop hij een blik Redbull in mijn handen duwde. Echt, een godsgeschenk. Ik denk dat het dit is dat mij door de tunnel heeft gehaald die een goeie 4 km verder lag. Uiteindelijk eindigde ik in 1u36, wat zeker niet slecht is gezien de manke voorbereiding.
’s Anderendaags las ik in de krant dat een vriend van me (ook een veertiger) de afstand in een uur heeft gelopen. Eén uur en 0 minuten ! Respect.
Respect ook voor M. die vlak na de finish in elkaar zakte en een dag aan allerlei buisjes en draadjes op Intensieve Zorgen heeft gelegen. En voor de ambulanciers van die dag: ik zag 4 ziekenwagens in de Konijnenpijp staan toen ik erdoor liep. En dan lag er nog iemand waar nog geen ambulance bij was. Slachtoffers die net voor de eindmeet helemaal instortten. Tja, als je onderweg geen banaan eet kan dat gebeuren…

15:14 Gepost door Aardvarksken in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: lopen |  Facebook |

14-04-08

In de bovenste schuif

Sinds afgelopen zondagavond is Aardvarksken alweer een levenservaring rijker. Soms maak je iets mee en schrik je ervan hoe vanzelfsprekende dingen toch allesbehalve logisch zijn. Dan overvalt mij zo’n gevoel van onbestemde wereldvreemdheid, van maatschappelijke isolatie, het besef dat de wereld doordraait en dat je precies iets gemist hebt. Het heeft iets met ouder worden te maken volgens mij. En dan bedoel ik niet dat ik als een bejaarde door het leven strompel, maar er zit toch iets meer mot in de 40-jarige cultuurvolger dan in de vrolijke twintiger die leergierig elke verandering exploreert. (Dit voorgaande alles met de mate van overdrijving die u van het aardvarksken gewoon bent)
Bij wijze van zijsprong en voorbeeld vertel ik even tussendoor dat ik zaterdag de kusttram nam tussen Oostende en Middelkerke. Voor dat kleine eindje, hoor ik u denken. Ja, er woei een felle zandopstuivende tegenwind, we hadden de aardbiggetjes bij èn we hadden net goed gegeten in Oostende. Redenen genoeg om de tram te nemen, me dunkt. Toch was het rijtuig zo goed als leeg, behalve de kleine achterbank die bezet werd door een opgeschoten inboorling van een jaar of 17. En door zijn muziekinstallatie. Die onzichtbaar was, maar een kabaal dat er uit dat ventje zijn jas of zijn rugzak kwam. Voor een papa-met-bedrijfswagen die nooit het openbaar vervoer neemt was dit een cultuurshock. Los van het feit dat de muziek al niet je dat was (waar zijn de gitaren gebleven ?) was het net of die puistenkop reed mee als dj en moest de hele tram van geluid voorzien. Ik begrijp nu de frustratiemails die wel eens in kranten verschijnen van iPod-hatende treinpendelaars.
Maar daar wou ik het in deze post niet verder over hebben. Door omstandigheden die er verder niet toe doen moest ik mij zondagnacht spoeden naar de apotheker van wacht. Op het internet verwezen ze mij naar een 0900-nummer dat ik in het plaatselijke krantje ook al had gevonden. Het moet dus geld kosten, zo’n noodgeval. Nadat ik mijn postcode had ingetoetst leidde een computerstem mij naar een apotheek op de Groenplaats. Daar moest ik toch eens even over nadenken. Mij midden in de nacht naar het stadscentrum haasten, mijn auto daar ergens godweetwaar parkeren, naar de Groenplaats lopen .. Heel de operatie zou me minstens een uur een heel wat kilometers kosten. Ik maakte dankbaar gebruik van de optie “wilt u een andere locatie opzoeken” en drukte de postcode van een buurgemeente in. Daar werd – naast de Groenplaats – nog een andere locatie aangeboden, op amper een kwartiertje rijden. Er is duidelijk iets niet in orde met het wachtdienstensysteem, maar soit.
Ik toog dus in de schaarsverlichte straten op zoek naar het gekende groene kruis, mijn baken in de duistere nacht. Onderweg bedacht ik allerlei verontschuldigingen waarom ik de apotheker zijn verdiende rust niet gunde. Waarom ik persé na het sluitingsuur, op een zondagnacht, de helige nacht van de katholieke zuil, waarom ik toch nog even moest langskomen. Toen ik de groene aesculaap niet direct vond (en huisnummers zijn zo verrekt onleesbaar in het donker) schakelde ik toch maar mijn GPS in. Het groene teken bleek uitgeschakeld te zijn, en ik was al twee keer voorbij de donkere apotheek gereden.
Enigszins aarzelend belde ik aan, net onder het bord met daarop de adressen van de apotheken met wachtdienst vanaf de volgende dag. Na wat een eeuwigheid leek (ik dacht dat ik aan het verkeerde adres was en vloekte dat wachtdienst 0900-systeem regelrecht de hel in), floepten enkele neonlichten aan in de verlaten apotheek en zonder dat ik het gemerkt had was er iemand achter de deur gaan staan
Een vrouwenstem door de parlofoon vroeg zonder omwegen mijn SIS-kaart en een voorschrift en vlak daarna voelde ik een klap tegen mijn billen: er werd vanbinnenuit een soort luik opengeklapt waarin ik het gevraagde kon deponeren. Verward legde ik het gevraagde in de schuif, waarna deze terug dichtklapte. Daar stond ik met mijn uitvluchten, op straat voor een gesloten deur. Enig gestommel aan de andere kant van de deur verraadde de aanwezigheid van de apothekeres en inderdaad, ik zag een jonge vrouw met verward stekelhaar in haar pyama, op haar sloffen, met mijn SIS-kaart naar achter stappen. Ik verzon dat ze misschien eindelijk, na een drukke zondag waar ze niet alleen haar jonge kinderen of baby, maar ook haar man moest coachen terwijl ze de apotheek openhield, in haar bed was geraakt, met een zucht van verlichting een boek had genomen of de tv had aangeknipt en eindelijk aan relaxen toe was, tot er zo’n verstrooide lastige klant de priemende deurschel had doen afgaan. Ze liet haar teleurstelling echter niet zien, met een professionele frisse stem vertelde ze door de deurtelefoon het bedrag dat moest betaald worden (en dat ik gelukkig cash op zak had). Toen moest ze nog eens naar achter voor het wisselgeld. En heel de tijd stond ik daar in het donker, de herfstige wind tochtig in mijn jas, het maanlicht door jachtige wolken verstopt.
Ik herinnerde me het verhaal van vrienden van me, die in Antwerpen vlakbij de dierentuin wonen (leuk om daar in de tuin te zitten, je waant je in een oerwoud door al die exotische geluiden die van achter de muur komen aanwaaien). Aan de overkant van hun huis werd in een jaar tijd 3 keer dezelfde apotheek overvallen door de plaatselijke junkies op zoek naar drugs of iets vergelijkbaars. Datzelfde jaar sloot de zaak wegens geen zin meer en dan maar vroegtijdig op pensioen. Onder andere daardoor worden brave late burgers als ik nu geconfronteerd met een onpersoonlijk schuifsysteem. Zelfs in P, een boerengat waar ze nog geen verslaafde van nabij hebben gezien, buiten enkele oude alcoholisten uit de plaatselijke kazerne. Ik bedacht ook dat het altijd een minderheid is die het moet verknoeien voor de meerderheid. En dat dat nu eenmaal zo is. Weg sociaal contact. Weg mogelijkheid om mij te verontschuldigen bij de vermoeide apothekeres.
Ik stamelde toch maar een excuus in de parlofoon, waarop de stem me met een lachje geruststellend zei dat het niet erg was. Dan nemen we de hedendaagse technologie maar ter hand om alsnog een verontschuldigend stukje te schrijven. Dat ze welllicht niet zal lezen, want he, niet iedereen kan mee zijn met de huidige trends !

17:17 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-04-08

brugzwaaiers

Vorige week zijn de aardvarkskens een weekje gaan uitwaaien in Bretagne. Nogal letterlijk mag u dat opvatten. We hadden een huisje gehuurd in de buurt van Dinard, aan de noordkust. Raar was dat, dat zon en de wind van over land kwamen. En het noorden aan de horizon lag. Logisch natuurlijk als je aan de noordkant verblijft, maar als je dat niet gewoon bent is het toch even wennen.
Onderweg ernaartoe zag ik regelmatig snelwegbrugzwaaiers staan, u kent dat wel: enkele jongeren die op een brug over de snelweg staan en wilde gebaren beginnen te maken als er een vrachtwagen aan komt gereden. Vooral dat opheffen van de arm om een gebaar maken alsof ze aan een noodrem trekken is een klassieker. Het is een fenomeen waarvan ik vroeger dacht dat het typisch Vlaams was, maar ondertussen weet ik dat het blijkbaar een internationaal verspreide afwijking is. In Nederland doen ze het, in Frankrijk ook. Wat bezielt zo’n mensen? Ik ging vroeger op mijn vrije dagen voetballen, of salamanders vangen, of toen ik wat ouder was naar de vogels en de meisjes kijken. Maar op een brug staan en als een bezeten beginnen roepen naar het voorbijrazende verkeer?
Soms zie je al van ver een eenzame figuur op zo’n brug staan. Dan vrees ik altijd dat hij gaat springen. En dan ben ik altijd opgelucht dat hij het niet voor mijn auto gedaan heeft. Ik weet niet of dat veel gebeurt, maar dat ik dat idee telkens heb, komt waarschijnlijk doordat ik vlakbij twee black spots op een drukke spoorlijn woon. Het gebeurt regelmatig (nu ja, niet overdrijven) dat er zich iemand onder de trein werpt in onze buurt. De ene plaats is aan een vrij scherpe bocht, waar je dus de trein pas op het laatst ziet aankomen, de andere plaats is aan een voetgangerstunneltje onder de spoorweg. Op den duur wordt dat zo’n reflex, als ik bij ons ongewoon lang moet wachten voor de spoorweg denk ik snel dat er wel weer iemand onder de trein gesprongen is. Je zal maar brandweerman zijn bij ons.. Djiezes wat een luguber postje na een week vakantie.
Die vakantie was voor de rest wel in orde hoor. Hij was zo in orde dat we besloten hebben om volgend jaar ineens twee weken te gaan.
En het jongste aardbig is van haar tut af. In ruil voor een pluchen leeuwenrugzakje slaapt ze nu al twee weken zonder zuigreflex. Het oudste aardbig is ondertussen haar derde tand kwijt. Tot haar groot plezier eindelijk een snijtand bovenaan. Met de rest van de aardvarkskensfamilie gaat het ook prima, dank u.

17:52 Gepost door Aardvarksken in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: aardbiggetjes, vakantie |  Facebook |

13-03-08

Ouwe sok !

Dat aardvarksken een groene jongen is hoef ik niet meer te vertellen. Nu ja, dat betekent niet dat ik met een rafelige baard, een rond brilletje en sandalen rondloop, het is eerder een persoonlijke invulling van het begrip. Soit, dat doet er even niet toe. Da’s misschien stof voor een andere post..
Via een “oude vriend”, want zo noem je iemand die je al lang niet meer gezien hebt, kreeg ik deze week een mailtje met daarin de verwijzing naar de site van de ouwe sokken. De wat? hoor ik u denken.
Ik postte vorig jaar al eens beknopt over mijn jeugdbondsverleden ( HIER en HIER ) bij de JNM. Wel, bij die vereniging word je ouwe sok als je 25 jaar wordt. Dat is meteen het laatste jaar dat je lid mag blijven. Op het Congres op het einde van het jaar worden de ouwe sokken gevierd (ze krijgen ook echt een oude sok met hun naam op). Ouwe sokken blijven meestal wel zijdelings betrokken bij natuurverenigingen of zo (kijk maar eens naar het bestuur van Natuurpunt), sommigen gaan zelfs in de politiek of worden kabinetsmedewerker.. jaja, er zijn heel wat BV’s die ooit bij de JNM zijn geweest. Om hier even aan name dropping te doen (en de hits op mijn pagina weer wat op te drijven) geef ik even een lijstje ouwe sokken, te beginnen met Aardvarksken, Kamagurka, Tom Naegels, Tom Van Dijck, Dirk Swartenbroeckx (aka Buscemi), Dirk Draulans, de mannen van Kadril, Vera Dua, Zjef Vanuytsel, Adelheid Byttebier, Johan Sauwens, Siel Van der Donckt, Mies Meulders en er zijn er nog wel wat..
Dit jaar bestaat de jeugdbond 50 jaar. Het begon allemaal in 1958 als afdeling Antwerpen van de Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie (NJN). Later werd hieruit de Belgische Jeugdbond voor Natuurstudie opgericht. In de Wielewaal, dat ouwemannenclubje voor vogelaars (of het vogelclubje voor ouwe mannen), ontstond ook een jongerenwerking: de Wielewaaljongeren. Die twee verenigingen fuseerden in 1983 tot de JNM. Die fusie heb ik zelf nog meegemaakt (moet je ni vragen !). Dit jaar is er ergens een jubileumweekend waar ik niet heenga. Ik heb echt geen zin om nog eens te gaan volksdansen (I hate it) of om in een tent te gaan slapen tussen mensen met een stinkende adem en dito sokken. Maar, die site voor ouwe sokken is wel in orde … voor ouwe sokken althans.

14:33 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: jeugdbond, natuur |  Facebook |

12-03-08

Aardvarksken beroemd !

“Waar is Dirie Waris?” moet een van de meest gestelde vragen geweest zijn die de Brusselse politie stelde afgelopen weekend. Zo’n naam.. dat kan een Aardvarksken toch niet zomaar laten liggen.
Waris Dirie? En vooral, weet er nog wel iemand of er ook maar iets dat ze vertelt Waris ?
Zo.. dat was weer bijzonder spitsvondig van mezelf. Maar wat doet een mens ermee. Ik vind het raar dat ik dit voordehandliggende grapje nog niet op de televisie of de radio heb gehoord. Of heb ik het gewoon gemist? In dat geval, sorry voor het overnemen.
Maar dit slechts terzijde. Het blijft toch iets vreemds dat bloggen. Soms zit ik op de meest onnozele momenten te denken, ah dat moet ik onthouden, da’s iets om op te schrijven. En als ik het dan uiteindelijk neergeschreven heb, wis ik het hele stukje omdat het eigenlijk toch maar onzin is. Of omdat ik vind dat het onzinnig is om te publiceren.
Dit gaat weer even helemaal nergens naartoe, maar kijk, een gunstige wind heeft me naar hier geleid : iemand van de beweegmobielmensen houdt blijkbaar een blog bij en daar staat toch wel een verwijzing naar mijn loopvorderingen in zeker. Het kan niet op de laatste tijd… Aardvarksken rules !

Oh en Zap, ja ik heb Midas Dekkers gelezen. Even dacht ik, djeezes wat een ongelooflijke onzin bralt die vent uit, Alzheimer slaat toe ! Maar even later begreep ik dat het allemaal maar om te lachen is. Iedereen vergeet dat MD vooral met veel ironie af en toe tegen de schenen van de mensheid stampt. Hij beseft duidelijk dat hij zelf ook af en toe beter eens wat zou bewegen, het zou zijn overgewicht in elk geval ten goede komen. Want ik ken geen enkel wild dier dat daar last van heeft.

15:57 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: lopen, bloggen |  Facebook |

10-03-08

Tendinitis

Het kon niet blijven duren natuurlijk. Intensief trainen na een maandenlange nietsnutpauze, dat komt niet goed. Mijn loopschema schrijft me 4 trainingen per week voor, met de zwaartepunten (nou ja) voor zaterdag en zondag. Maandag en woensdag zijn minder intensief en dienen om de spieren wat soepel te houden (veronderstel ik). Maar de combinatie van intensief lopen en nieuwe schoenen maakt dat ik nu met een overload blessure zit: een duidelijk voelbare ontsteking aan de rechterachillespees. Vorige week voelde ik het al aankomen, maar je kent dat: "ach ik zal wel gewoon een beetje stijf zijn", waarschijnlijk door het nogal hobbelige parcours dat ik pleeg af te lopen. Maar neen hoor, zaterdag voelde ik de pijn al opkomen tijdens het lopen. En het werd er nadien niet beter op. Rusten dus. En dat terwijl ik net zo goed bezig was. Dedju dedju dedju.
Het schijnt normaal te zijn dat hart en longen veel sneller terug op conditiepeil zijn dan spieren en pezen. Met andere woorden, puur conditioneel kan je 10 of 15 km lopen, maar de rest van je lichaam volgt niet. En dan krijg je problemen. Een mooie uitleg, maar waarom denk ik daar niet op voorhand aan ?Ik ben in elk geval wel blij met mijn huidige conditie. Lang geleden dat ik zo vroeg op het jaar al zo ver stond. Volgende week zullen we daar trouwens bewijs van hebben want dan is het tijd voor de hertest in de Beweegmobiel.

Euh..
(angstig) Ik merk plots dat ik de hele week "In De Kijker" sta bij Allesoverdeskynetblogs ... Qua druk op mijn schouders kan dit alweer tellen. Ik zal mijn best doen om hier zo veel mogelijk en zo luchtig mogelijk en zo humoristisch en intelligent en zo.. voort mogelijk te posten de volgende dagen. Tenslotte moet een mens die in de kijker loopt zijn ereschavotje verdienen he.
In elk geval : aan alle toevallige en nieuwe passanten ! Weest welgekomen ! Neem een glas, zet u er even bij en scroll door 2,5 jaar Aardvarkskensleven. Ik heb mij niet verveeld, en ik hoop van u hetzelfde !

15:50 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: lopen |  Facebook |

03-03-08

ça suffit !

Kijk wat er op pagina 4 van De Zondag stond gisteren ..
Jaja, die blog van mij wordt nogal eens gelezen …

Anders gezegd, het begint stilaan een hype te worden en da’s nooit goed. Stel dat iedereen nu ineens overal blote mensen gaat fotograferen. Of bruggen en gebouwen begint in te pakken. De lol is er snel af.
Dus, hou er nu allemaal maar mee op, met dat poseren. En begin vooral niet over boodschappen die erachter zitten over de te snelle maatschappij en zo… Doe gewoon voort met uw werk !
En zet u ’s avonds gewoon in uwe zetel met de zapper binnen handbereik. Als ge hem vindt.

13:09 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-03-08

Romantisch kiekenvlees

Het Jeugdmuziekatelier Waelrant bestaat 50 jaar. Ze vieren dat met een kleine concertenreeks waarvan gisteren de eerste uitvoering was in de Sint Norbertuskerk in Antwerpen.
Ze brengen werken van Felix Mendelssohn-Bartholdy, toevallig een componist waarvan wij ook een programma uitvoeren in het najaar. Kippenvel kreeg ik ervan, vooral het a capella gebrachte Gesänge zur Deutsche Liturgie en het sluitstuk Hör mein bitten, dat werd uitgevoerd door 240 koorleden samen met een 24-koppig orkest. Man man man..
U hebt nog twee kansen: vandaag in Lier en morgen in Deurne. Awel? Haast u, u moest al weg zijn !

10:53 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: koor, muziek, concert |  Facebook |

20-02-08

Awesome video

Kè ni vele gin tid vandaag, maar ik wil toch iets posten om u wat bezig te houden ondertussen. Geen blote madammen of meneren vandaag, maar klik even op dit youtube filmke en verbaas u over dit stukje modern art performance: meer dan 200 figuranten maken een soort tableau vivant in Grand Central Station New York. Let daarbij vooral op de nietsvermoedende passanten (die vent in zijn bagagetreintje is goddelijk).Klik ook even HIER voor meer info..

16:38 Gepost door Aardvarksken in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: performance art |  Facebook |

11-02-08

Spicy stuff

Mijn grootmoeder was vroeger concierge in een groothandel in chemische producten. Het was een vrij grote fabriek waar via schepen over de Schelde chemische producten in bulk werden aangeleverd. De fabriek zorgde dan voor verpakking en internationale distributie. Als zijproject verhandelden ze daar ook kruiden. Zelfde verhaal: via lichters (een woord dat ik van mijn opa heb geleerd) geleverd, ompakken in kleinere verpakkingen en distributie.
Interessant? Jazeker, vooral omdat mijn broer en ik als kleine pagadders daar regelmatig konden gaan logeren in het weekend. Onze ouders hadden namelijk (net als hun zonen nu) ook een uitgebreid sociaal leven, en aldus werd er dikwijls op bobon en vava beroep gedaan om als babysit te fungeren. Dat betekende voor ons altijd weer een feest. Dan mochten we met vava gaan wandelen langs de Schelde of spelen in de lege fabriek. Veiligheidsmaatregelen waren in de jaren ’70 iets soepeler dan nu. Ik herinner me nog de magazijnen vol Dame-Jeannes, de trucks waarin we mochten spelen, de wilde katten die er rondliepen, de “pirrewitjes” waarmee mijn broer en ik in het magazijn mochten rondrijden en nog wat kwajongensverhalen die in een andere post wel eens aan bod kunnen komen …
Wat ik mij vooral herinner is de geur in het kruidengebouw. Die geur uit het oosten blijft voor eeuwig in mijn nasaal geheugen. En het is die geur die mij zaterdag tebinnenschoot (te binnen schoot? te binnenschoot?) toen ik een glas Château Franc Grace-Dieu 1999 dat ik net had uitgeschonken besnuffelde. Deze Saint-Emilion GC was aanvankelijk vrij gesloten, maar wat een kruidig boeket kringelde in mijn neus na wat walsen. Peper, kruidnagel, paprika.. ik werd op Startrekse wijze zo terug mijn kindertijd ingebeamd. De smaak van dit boeketje Frankrijk bleek redelijk complex voor mijn ongeoefende papillen, maar met plezier herkenden we duidelijk leder en bosgrond, en veel rijp zwart fruit: bosbessen, braambessen en pruimen. De nadronk was vet en langdurig.
Het was zo’n fles waarvan je zou willen dat heel je kelder er mee vol lag. Een aangename verrassing en ik prijsde me wàt gelukkig dat ik mevrouw Aardvarksken had gevraagd of ik bij het kieken/appelmoes/frietfestijn eens geen ‘goei fleske uit de kelder zou halen’. Ik hoop (en weet) dat mijn kelder nog zo van die verrassingen in petto heeft.. ik hou u er in elk geval van op de hoogte !

14:59 Gepost door Aardvarksken in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (5) | Tags: wijn, pn, proefnotitie, melancholie, culinair |  Facebook |

07-02-08

Tunnelvision

Het is me eindelijk gelukt om nieuwe loopschoenen te kopen. Euh, running shoes bedoel ik natuurlijk. Na een voetanalyse en een test op de loopband ben ik nu de trotse eigenaar van een paar Brookes, verstevigd aan de binnenkant omdat mijn voet wat naar binnen draait tijdens het lopen, u moet het een expert horen vertellen om het te begrijpen. Ik hoop dat ik nu van de blauwe nagels verlost ben als ik eens meer dan 12 km durf te lopen… En het frictiesyndroom zou ook niet meer mogen terugkeren, zelfs niet bij intensief trainen.
Over dat trainen gesproken, het gaat vlot ! Ik heb via Myasics een trainingsschema berekend (3 tot 4 dagen per week) en heb er al een paar looprondes in uitgezet (cool, met de satelietkaart kan je tot op de meter juist de afstand berekenen). Iets gelijkaardig vind je op.. Mapmyrun overigens. Nog ruim twee maanden voor de start van de Antwerp 10 Miles .. ik ben nog nooit zo vroeg beginnen trainen !
Deze editie wordt wel bijzonder, want voor de eerste keer wordt de Kennedytunnel in het parcours opgenomen.. Ik rij daar dagelijks door en vermits ik er elke keer in de file sta heb ik tijd genoeg om eens rond te kijken.. Het wordt een bijzonder zware klim van het diepste punt van de tunnel tot helemaal boven op de oprit, om dan weer af te dalen onder het nieuwe gerechtsgebouw en uiteindelijk aan de Amerikalei terug boven te komen. Daarna richting Grote Markt en door de Waaslandtunnel naar de aankomst op Linkeroever. Drie tunnels na elkaar.. of hoe je in ’t stad toch een heuvelachtig parcours kan maken ..

11:30 Gepost door Aardvarksken in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lopen, antwerp 10 miles |  Facebook |

01-02-08

Highway 313

Ik zou hier even een been willen breken .. of nee, ik was even in de war door al die ski-verhalen die weer de ronde doen in deze winterse tijden… Een lans willen breken voor (ex-) Minister Landuyt. Deze vrolijke West-Vlaamse rakker slaagde er vorig jaar namelijk in om het inhaalverbod voor vrachtwagens door de strot van de lorrylobby te rammen. Net op tijd overigens, want onze huidige minister van mobiliteit (wie kan raden wie het is krijgt euh.. een kus van Mega Mindy) kan je moeilijk verdenken van daadkracht, besluitvaardigheid en vooral kennis van zaken.
Ik maak beroepshalve regelmatig de verplaatsing van Antwerpen naar Hasselt. En omgekeerd natuurlijk, kwestie van terug thuis te geraken. Het verschil in comfort van die verplaatsing tussen 2007 en 2008 is enorm. Vroeger kon je er op rekenen dat je tussen Antwerpen en Ham niet boven de 100 km/u kon rijden. Er was altijd wel een of andere langzaam voorbijkruipende vrachtwagen die gedurende kilometers een hele rist auto’s gijzelde, het spatwater, afval en zand uit de middenberm vrolijk wapperend achter zijn 30 tonnen. Kon je toch al eens doorrijden, dan moest je een kilometer verder gegarandeerd in de remmen omdat er eentje plots naar het linkerrijvak uitweek om tergend traag een collega ‘in te halen’ zoals dat heet.
Dat is dankzij Renaat opgelost. Je kan nu vanaf Ranst netjes op het linkerrijvak 120 km/u blijven cruisen. Tenzij er zo’n Pools bouwvakkerswagentje de doorgang tijdelijk verspert. Of een koppige cowboy die toch beslist om zijn voorganger in te halen. Want ze zijn er nog hoor, de anarchisten van de weg, en het zijn lang niet altijd buitenlandse chauffeurs.
In de pers was anders heel wat te doen rond het verbod. Er zou een stalen muur gevormd worden op de rechterrijstrook, je zou de afrit niet meer kunnen halen, je zou de snelweg niet meer opgeraken ..allerlei doemscenario’s werden door de vervoersbobo’s over ons uitgestort. Niets daarvan echter. En ik denk niet dat er al 1 vrachtwagen te laat op zijn bestemming is aangekomen door dat inhaalverbod.
Af en toe worden er toch ook eens goeie beslissingen genomen in Brussel. En dan zeggen we het ook !
Weet u ondertussen het antwoord al ?

11:05 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: verkeer |  Facebook |

29-01-08

Breekbare meisjes

Wat is dat tegenwoordig toch met die frêle vrouwenstemmen ? Je kan de radio niet opzetten of je hoort wel een meisje met een breekbaar stemmetje een liedje zingen. Een mooi liedje dikwijls. Het begon zo ongeveer met Lilly Allen denk ik. En dan had je Kate Nash.. de onvermijdelijke, overhypte Londense puber met haar Foundations. Toen ik dat de eerste keer hoorde dacht ik hm, die ga ik eens toevoegen op mijn Myspace. En downloaden. Which I did. Maar als ik geweten had hoe dikwijls ik dat liedje nog ging moeten horen op alle radio’s (zelfs in Nederland was ik niet veilig)…Gelukkig is ze ondertussen uit de A-roulatie gehaald en vervangen door de Israëlische Yael Naim, the new soul zoals ze zelf zingt. Ook een heel mooi liedje.

En sinds een paar dagen horen we Soko, een schoon wicht uit Pawijs die geen ew kan uitspweken. En vals zingt. En muzikaal het niveau haalt van euh.. pakweg een Aardvarksken die als 19-jarige op de zolder met wat vrienden repeteerde met zijn Beloftevolle Rockgroep. (Waarom hebben wij toch geen platen uitgebracht toen? Omdat het internet nog niet was uitgevonden tiens. Tegenwoordig heeft een hond met een hoed op een myspace. En dus een publiek. Wij moesten het stellen met cassettes die op de zolder werden opgenomen en in het jeugdhuis werden verspreid. Wat ons wereldberoemd maakte bij de hoop en al dertig vrienden.)
Oh en we hadden ook geen sexy vrouwenstemmetje natuurlijk. ’t Zal daaraan liggen !
Enfin… wat wilde ik nu zeggen ? Dat de trend me opvalt. Dat hoe stuntelig zo’n madammeke ook klinkt, ze toch de nodige airplay krijgt. Maar dat het hun gegund is. Zo lang de heren van de radio maar niet overdrijven in hun enthousiasme. En ons af en toe ook nog laten genieten van The National. Of Beirut. Of zo.

11:18 Gepost door Aardvarksken in Muziek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: muziek |  Facebook |

15-01-08

Het lopend vuurtje

Kan er iemand mij eens een pakje motivatie sturen om terug te beginnen lopen? Hier op mijn werk loopt een beweegprogramma waarvoor ik mij als enthousiasteling samen met een honderdtal collega’s natuurlijk direct heb ingeschreven. De Beweegmobiel stond hier op de parking, en de uitgevoerde test bewees dat het met mijn conditie niet bijzonder erg gesteld is, maar dat het wel beter kan. Voor de Beweegmobiel-ingewijden : net geen 4 op de schaal van 7.
Wat mijn vetgehalte en gewicht betreft haal ik zonder moeite een 7. Dat was geen uitdaging voor het schrale kieken dat ik ben, maar die conditie, daar dient wel wat aan geschaafd. Vooral omdat we hier op 20 april gezamenlijk de Antwerp 10 miles gaan lopen. En ik heb mijn richttijd daar op 1u30 gezet. Niet bijzonder snel, maar wel sneller dan al mijn vorige edities. Ah ja, ik dacht, die professionele begeleiding zal wel wat teweeg brengen qua athletisch vermogen van het aardvarksken.
Yeah right, ik heb sinds mijn beweegtest - en da’s toch al van in november geleden - nog geen meter gelopen. Het is er het weer niet voor. Het wordt te vroeg donker. Of ik ben te laat weggeweest de avond ervoor. Of ik heb geen tijd. Of de kinderen moeten eerst in bed. Of ik ben er alleen mee thuis. Of er is net een goed programma op tv. Of op de radio. Of ik heb gewoon geen goesting ...
Op 17 maart hebben we een hertest, waarop wordt verwacht dat je conditie een punt verbeterd is ten opzichte van de initiële test. Nu kan ik enorm goed presteren onder deadlines. Ik heb eigenlijk deadlines nodig. Ik kan op een dag of een avond het werk van een week verzetten. Maar het probleem is dat dat met conditie niet werkt. Een lichaam kan geen half jaar inhalen op een week. Dat moet ik mezelf eens dringend wijsmaken. Misschien dat dit blogstukje helpt. Komaan Varksken : run !

13:32 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: lopen |  Facebook |

14-01-08

Oude wijn voor oude zakken

Ik ben een beetje in dubio wat betreft de start van onze culturele zomer. ’t Is te zeggen: gaan we naar TW Classic of niet? Ik had gezworen nooit nog over The P**** te schrijven, laat staan hun muziek op te leggen, basterds dat het zijn. Maar nu zich de kans voordoet om ze alsnog aan het werk te zien. En vooral The Scabs én The Stooges erbij.. Voor een pak minder centen dan wat ik voorzien had voor het Sportpaleis..
Vrienden en familie zijn me al aan het overtuigen. Ik was bijna al tickets aan het bestellen. Ik zie het al voor me: vroeg vertrekken om een polsbandje voor the pit te hebben en dan relaxed afwachten tot de Goden het podium betreden… tenzij …
wedden dat het die dag zo’n weer is.

17:46 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert |  Facebook |

08-01-08

Vlaanderen boven !

U heeft even moeten wachten .., ik besef het.. En ik kan zeker niet garanderen dat het nooit meer gaat gebeuren. Het blogleven, ’t is iets eigenaardigs. Ik merk trouwens dat ik niet de enige ben met continuïteitsproblemen. Dat is alvast een opsteker. Om er met volle kracht terug tegenaan te gaan.
Ik heb ondertussen niet stil gezeten. Mijn gedachtenmolen draait onverdroten verder. Gisteren kwam ik zo op dé oplossing om ons land uit de politieke crisis te redden. Ik zie dat u reeds opschuift naar het puntje van uw ergonomisch zitmeubel. Niet doen, die dingen zijn daar niet voor gemaakt. U krijgt er rugpijn van. En daar kan ik van meespreken. Ook al.
De oplossing dus, die dringend moet meegedeeld worden aan onze tijdelijke noodregering-ad-interim-van-lopende-zaken. Om de nieuwsgierigheid alvast ter wille te zijn: mijn oplossing is niet van separatistische aard. De Walen mogen dus gerust zijn, wat dat betreft. Up yours Bart De Wever !
Ook de koning mag wat mij betreft op zijn lui gat blijven zitten. Laat hem maar doen daar in Laken. Ik hou wel van wat folklore. En dat hebben we ook al voor op de Amerikanen: wij hebben nog een echte koning! (Dat schijnen ze daar echt wel ongelooflijk middeleeuws te vinden.. ik moet dat regelmatig uitleggen aan overzeese zakencollega’s, dat een koning hier echt in een paleis woont en een hofhouding heeft en dat wij daar allemaal heel trouw belasting voor betalen, ook voor zijn gezin en achterachterkleinkinderen en hun speelgoed als daar zijn Het Koninklijk Jacht en De Koninklijke Vroemtuigen).
Zeg Aardvarksken, hoor ik u denken, gade nu nog op de proppen komen met uw Oplossing ?Ah ja, juist ja. Wel kijk, ik hoor regelmatig – en u zal het met mij eens zijn – dat die Walen niet kunnen besturen. Laat staan behoorlijk, zoals de Tjeven het zouden willen. Ik hoef Charleroi maar even te vernoemen. Onze Vlaamse gazetten staan wekelijks vol voorbeelden van hoe slecht het daar toch wel gaat en hoe oud de politieke cultuur daar is. Lazen we niet dat er bijvoorbeeld slechts 3 flitspalen in Wallonië staan? En dat er absoluut geen alcoholcontroles worden georganiseerd? Dat poepeloere rondrijden daar zelfs door de ministers als het ware wordt gepropageerd? Dat De Werklozen niet eens aangespoord worden tot het zoeken van een job? Dat ziekteverzuim er niet wordt gecontroleerd? Dat nu op de koop toe de wegen ook op niks trekken ! Hewel, het zal rap gedaan zijn:
Mijn oplossing gaat nog verder dan wat Duchâtelet gisteren voorstelde: onze interim-noodregering-met-beperkt-mandaat moet gewoon Wallonië voorbereiden op een volledige Vlaamse take-over. Ha! Ik zie De Wever al springen. Hij zal nogal in zijn pollen wrijven. In plaats van een halvering van het land krijgen we een verdubbeling. En onze Vlaamse excellenties mogen daar eens orde op zaken gaan stellen. En eens laten zien hoe ge een land bestiert. Een paar hardwerkende Westvlamingen naar de Borinage, Limburgers naar de Luikse puinhopen en Kempenaars naar de Ardennen. De Antwerpenaars moeten Brussel maar eens onder handen gaan nemen. Ha ! Het zal rap gedaan zijn met de lanterfantenpolitiek. Actie ! Propere handen ! Werk ! Problemen met de weg? Zie maar eens hoe wij onze infrastructuurwerken aanpakken in Antwerpen! Zwart geld? Dat branden we gewoon op !
Klein detail.. hoe leggen we dat uit aan onze zuiderse landgenoten? Dat kan niet moeilijk zijn, gezien de inspanningen die ze doen om ons toch maar aan boord te houden. Ze zien ons zo graag! Ze kunnen niet zonder ons! Ik ga dit eens aan Yves Leterme mailen, hij heeft al meermaals bewezen dat hij iets aan de man kan brengen ginder..

16:02 Gepost door Aardvarksken in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: politiek |  Facebook |

19-12-07

bijna geland

Het heeft dan wel geen 200 dagen geduurd, maar Aardvarksken gaat binnenkort ook landen.. En wel hierzo ongeveer..
Dus piepels, hou het nog ff vol.. De onzin returns !

21:47 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-10-07

Eerst dust en dan in de wind *

Vierge Marie, gente déesse,
Garde-moi place en paradis
Oncque n'aurai joie ni liesse
Ici-bas, puisqu'il n'est permis
De boire ce divin nectar,
Qui porte nom de Balestard,
Qu'à gens fortunés en ce monde
Or, suis miséreux et pauvret,
Si donc au Ciel ce vin abonde,
Viens, doulce Mort, point ne m'effraye,
Porte-moi parmi les élus
Qui, là-haut, savourent ce cru..

François VILLON (1421 - 1485)

Ik zou het niet beter kunnen zeggen…

Dit stoffig flesje Château Balestard la Tonelle verraste me met een typische merlotsmaak : toetsen van rijpe braambessen, gecombineerd het fijnere vuurkestookwerk van de cabernet sauvignon.
Mijn 1997 was misschien iets over the top, een jaar of twee jonger en dit was een koning geweest, nu moesten we het stellen met de eerste troonopvolger in lijn. En dan wil ik absoluut niet de vergelijking maken met ons eigen (hans)worstenhuis.
Het stof op de fles is afkomstig van 6 jaar absolute kelderrust. Nu ja.. rust.. twee verbouwingen van het hoger gelegen woonhuis zijn er door kieren en spleten op neergedaald: Gyproc, Ytong, baksteen, cement, zand, spinnen en muizen en een verdwaalde mot. En zo weet ik ineens hoe je een zekere visuele nepouderdom aan je fles kan geven.
Overigens: voor het ontkurken heb ik het flessenstof wel met een vochtige doek verwijderd.. En dan denk ik ineens aan mijn moeder die daarover een verhaal heeft:
Mijn grootmoeder “diende”, zoals dat heet, bij rijke (Franssprekende) families. Mijn moeder werd daar natuurlijk bij ingeschakeld zodra ze groot genoeg was om een bord vast te kunnen houden. Tijdens een sjiek diner had ze enkele bestofte flessen in de keuken zien staan en er niet beter op gevonden dan die vuile flessen met een doek op te blinken. U en ik weten dat dit goed gedaan was van ons ma, maar snobistische franskiljons uit de jaren ’50 vonden dit natuurlijk desastreus. Ik denk niet dat ze stokslagen gekregen heeft, maar het zal niet veel gescheeld hebben, getuige het feit dat dit verhaal nog regelmatig wordt verteld.
Desalniettemin heeft het wel iets, zo’n bestoft fleske uit mijn kelder te mogen opdiepen. En ik vind het dan prettig om te zien hoe mooi zo’n fles terug wordt na het “opblinken”. Net of je het recht uit de winkel hebt gehaald.

Als de titel niet duidelijk is, laat het dan weten

16:14 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) | Tags: wijn |  Facebook |

24-10-07

Radiogezeur

Er is al heel wat over geschreven, en niet alleen hier: ik erger me tegenwoordig te pletter aan de muziekkeuze van de nieuwe Radio1. Dat was vroeger mijn favoriete zender, maar tegenwoordig is het allemaal zo luchtig en happy happy en eenzijdig, dat ik graag weer wat cd’s begin te spelen. Danku daarvoor trouwens, mijn uitgebreide collectie wordt weer van onder het stof gehaald en mijn CD writer wordt weer gebruikt voor het samenstellen van (illegaal) gedownloadede muziekjes.
En wees gerust : Kate Nash zal daar niet bijzijn. Ik heb dat hitje voor de eerste keer gehoord tijdens Mezzo denk ik, toen Ruth Joos zei, dit is de nieuwste hype op My space. Het zal een dikke maand geleden zijn of zo. Of twee maanden. Ik vond het wel iets hebben toen... Het lijkt al wel twee jaar geleden.
Ik heb daarnet uit pure frustratie eens de test gedaan op de (ook al) vernieuwde site van Radio 1. Het is erg handig dat je in de muzieklijst kan gaan zoeken wanneer je favoriete liedje wordt gedraaid. De opzoeking gaat van 10 oktober tot 30 oktober. Eenentwintig dagen dus. Hou u vast voor sommige resultaten :
Eva De Roovere, het knuffelkonijn van de Radio1 samenstellers: 31 keer, waarvan 17 keer het liedje Anoniem en 10 keer Niemand zoals wij.
31 keer Plain White T's met Hey there Delilah. Je wordt voor minder een liedje beu.
25 keer James Blunt waarvan 23 keer het nummer 1973
26 keer Snow Patrol met Shut your Eyes
27 keer KT Tunstall waarvan 24 keer Hold on..
30 keer Amy Winehouse waarvan 17 keer Back to black
32 keer Kate Nash, waarvan 30 keer Foundations
34 keer De Fixkes waarvan 25 keer Ongelukkig.. Je zou van minder ongelukkig worden…
Wat ik maar wilde zeggen : is de inspiratie zoek daar? Of krijgen ze zulke astronomische bedragen betaald door de platenmaatschappijen dat ze er het gat van Mary mee kunnen dichten ?

Ik rij nu naar huis, en ik ga onderweg een cd’tje spelen. Dat van Amy Winehouse bijvoorbeeld. (lacht)

17:46 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: muziek, cultuur, radio |  Facebook |

22-10-07

Blaaskaak

Mensen worden luier en luier. Het is allemaal begonnen met de uitvinding van de afstandsbediening. Niet meer recht hoeven te staan om van televisiezender te veranderen, wat een revolutie was dat. Voordien hadden we zo’n bruin toestel op onze televisie staan, met aan de voorkant een draaiknop en de letters van het alfabet. Ik herinner me nog dat Vlaams Brussel op de C stond. Voor de rest hadden we niet zoveel keuze. Keuze die we vandaag wel hebben, maar er is op het gouden kastje even weinig te zien als toen.
Ik had het over luiheid, die me gisteren opviel toen ik twee buurmannen van me samen aan de slag hoorde gaan met hun bladblazer. Wat is dat toch tegenwoordig met die bladblazers? En vooral: wat is er mis met de klassieke bladhark? In tuintjes van een voorschoot groot haalt men tegenwoordig industriële middelen boven voor het dagelijkse onderhoudswerk.
En het moet allemaal lawaai maken. Zo zaten we eens op een zalige novembermiddag op een terras in een godvergeten dorpje in Nederlands Limburg. Uitgerekend op die middag had de wethouder besloten dat de bladeren op het kerkhof rond de kerk maar eens moesten verwijderd worden. Twee bladblazers met benzinemotor gingen aan de slag, bediend door twee kansarmen die van efficiëntie nooit hadden gehoord. Want dat heb je dan ook nog: zo’n dingen moet je weten te bedienen. Nooit tegen de wind in blazen, bijvoorbeeld. In tegenstelling tot het kerkhof, was het caféterras wèl op een mum van tijd leeggeblazen.
Ik besef dat ik er zelf ook aan meedoe hoor, mea culpa: ik kocht vorig jaar een hakselaar om de stapels snoeihout te beperken (dat hakselhout strooi ik dan tussen de borders) en ik heb een elektrische grasmaaier en snoeischaar en een hogedrukreiniger. Maar een bladblazer? Nee. Ik hou van het geluid van een hark. Dat heerlijke ritmische gekras van de metalen kam over het grasveld. Die rechtverende grassprietjes nadat ze van hun zware last zijn ontdaan. De harksporen in het zand ..
En het is nog gezond ook. Je beweegt spieren die je anders nooit gebruikt. Dat voel je als je ’s avonds op de bank gaat zitten. En de afstandsbediening neemt om naar je favoriete realityshow te zappen…

De bladblaasreclame is soms wèl grappig:

11:11 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: tuin |  Facebook |

17-10-07

Hiep hiep !

Blijkbaar is het vandaag exact twee jaar geleden dat ik het besluit nam om ook eens te proberen een blog bij te houden.
Ondertussen is er al heel wat water door de Schelde gevloeid, ik denk dat je wel ergens te weten kan komen hoeveel precies, maar dat interesseert me nu niet.
Ik was wat aan het grasduinen in mijn schrijfsels.. en vraag me af wie er in godsnaam geïnteresseerd is in het reilen en zeilen van een Aardvarksken.. maar kijk.. blijkbaar toch genoeg mensen, te oordelen aan de meer dan 80000 hits op mijn pagina’s.. (hoewel ik dat tellertje niet erg betrouw, maar soit). U bent allen welkom, meer dan welkom, en ik wil u bedanken voor de moed om mijn ietwat grillig schrijfpatroon te blijven volgen !

Gisterenmiddag, na het bezoek aan een klant in de Antwerpse haven, ben ik met mijn collega nog even iets gaan drinken in Lillo. We hebben er zalig op een terrasje gezeten in die groene oase temidden van de petrochemische installaties en containerkades. Tijdens ons gezellig gekeuvel schrokken we op van de luide hoorn van een vertrekkend containerschip, dat het Deurganckdok aan de overkant van de Schelde verliet. Toen we even later op de parking stonden, zag ik dat het gigantisch schip boven de dijk uittorende, en kon ik het niet nalaten om even tot aan de ingang van de Berendrechtsluis te rijden zodat ik het van dichtbij kon zien voorbijvaren (zie foto’s). Ik heb het daarstraks even gegoogled : de Ym Unity is een nagelnieuw Taiwanees schip van de Yang Ming lijn dat de route tussen Azië en Europa verzorgt. Twee weekjes oceaan met 8200 TEU aan boord. Daar in China wat havens aandoen (om giftig speelgoed en goedkoop textiel te laden) en dan terug naar Europa, met Antwerpen als laatste haven van hun Europese ronde.
Als ik zo’n schip zie vertrekken bekruipt mij altijd zo’n wee gevoel. Dat avontuurlijke “de wereld intrekken” doet wat met mij. Ik heb dat ook in de luchthaven, met opstijgende vliegtuigen, maar de combinatie met water, golven, wind .. dat heeft toch iets extra. Die traagheid ook, dat rustige dobberen van zo’n gevaarte van 335 meter lang. Ruim drie voetbalvelden achter elkaar. Ik ben blijven kijken tot hij de bocht van Bath doorwas, en tot de mistige horizon het drijvende dorp had opgeslokt.
Ik bleef alleen achter, de geluiden van de havenactiviteiten vlak achter me schenen van ver weg te komen, een lauwe wind woei stofwolken over de kaai, een sleepboot dokkerde voorbij en verdween haastig om de hoek van het dok.
Mijn eerste job na de legerdienst deed ik op een containerloskade binnen de sluizen, zoals dat heet. Toen heb ik een paar keer de kans gehad om eens op zo’n reusachtig schip te mogen rondlopen tijdens de laad- en losactiviteiten. Indrukwekkend ! Als je zo’n schip ziet aankomen dat onderweg een storm heeft meegemaakt, schrik je van de kracht van het water: de bovendekse containers aan de buitenkant zijn soms opgevouwen als waren het kartonnen doosjes. Kijk maar eens hier en hier voor spectaculaire foto’s. Ergens heb ik nog een link naar een site waar meer recente storm damage foto’s gebundeld zijn, maar die kan ik even niet terugvinden .. Voer voor later blogwerk … we zijn nog niet uitgeblogd hier !

15:39 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

11-10-07

Berkenverhaal

Mja, dat verhaal van die berk van 8 jaar geleden.. na herlezen vind ik het nogal gezaag eigenlijk. Een poging tot filosoferen, helaas zonder inhoud, en al helemaal het publiceren niet waard. Daarom : al maar goed dat ik het niet afgewerkt heb destijds :-) . Maar goed, ik post het eerste stukje, net genoeg. Jammer dat niet alles zo goed was als de beginzin, want die beloofde inderdaad meer.
Ondertussen ligt er al een aantal jaar een ander verhaal in de schuif, iets waar ik tot nu toe wèl tevreden over ben. Ooit hoort u hier nog van !
Het beloofde stukje :

Er staat een berk achter in mijn tuin. Zijn bast telt vele levens. Of liever, littekens ervan. Laatst zag ik een - en dat heeft er even niks mee te maken - intrigerende natuurdocumentaire. Ze was voor kinderen gemaakt. Mooie beelden uit Finland, over de winters in Noord Europa. Je zag beelden van bossen die kreunden onder het gewicht van de sneeuw. Tot 2 meter sneeuw lag er. En je zag in close up de dieren die er trachtten te overleven. Vossen, wolven, dassen, eekhoorns, ... Een van de merkwaardige vogels die de winterse kou trotseerde was een zwarte specht. Hij zat rechtop tegen een berk aan en probeerde wat voedsel onder de witpapieren schors uit te halen. En om dat te doen had die specht z’n eigen systeem bedacht : als het stuk schors te groot was voor z’n lange, harde snavel, schoof hij een eindje op en begon daar overlangs in de schors te hakken. Z’n scherpe bek maakte een snede in de bast tot deze nog maar met een klein hoekje aan de boom vasthing. Met een laatste uithaal verdween het stuk losgekomen huid geruisloos in de diepte, zodat de vogel makkelijk bij de overwinterende insecten kon komen. Een feestmaal : een paar pissebedden, een spinnetje, een mug. En zo had ie z’n eigen leven voor een uurtje verlengd.
Maar los daarvan staat bij mij in de tuin ook een berk. Ook met talloze stukken schors. Hier en daar zelfs wat diepere kerven. Afgebroken takken, een verroeste nagel die helemaal ingegroeid is, getuige van een ingreep die moet plaatsgevonden hebben in de tijd toen ik hier nog rolschaatste in de straten. Of misschien nog niet. Ik weet niet hoe oud de boom is. Laten we gokken op 32 jaar. Zo oud als ik ben nu. Een gek idee is het. Die statige witte berk staat hier al die jaren op dezelfde plek. Nog nooit buiten het dorp geweest, niks van de wereld gezien, maar toch zoveel meegemaakt, zoveel verhalen te vertellen, zoveel geleefd.
Zelf heb ik al veel van de wereld gezien. Tenminste, dat denk ik toch altijd. Kom kom, Zuid Afrika, Canada, New York, Ierland, Schiermonnikoog, de Hoge Venen ... een Vlaming reist wel wat af. Maar zie je dan werkelijk ook iets van wat de wereld wordt genoemd ? Enfin, dat leidt ons te ver. Feit is dat ik hier in dit land leef. Een leven leidt zoals iedereen dat lijkt te doen.
Ik ben een doorsnee burger die in alle statistieken wel eens scoort, een gerichte reclame-slachtoffer, een doelgroeplid, een cijfer, een unserved audience.
Hoe is het allemaal zo ver kunnen komen? Zo ver dat de wereldverbeteraar van een tiental jaar geleden nu zo ongelooflijk kleinburgerlijk doorsnee is geworden ? En daar nog enigszins gelukkig is mee ook ... Door welke aardbeving is dit kunnen gebeuren ?
Misschien heeft er al bij al niet veel aarde gebeefd om dit te bewerkstelligen. Misschien is dat gewoon. De normale gang van zaken. Dat al die wilde plannen die je als puber en als jongvolwassene hebt stilletjes uitdoven met het verstrijken van de jaren. Hm, dit klinkt wat te droog, te oubollig, te belerend naar mijn goesting. Maar toch heb ik nog ergens een restje vuur in me, een askegeltje in een afgekoelde barbecue dat oplicht als er even wat nachtelijke tocht is, lang nadat alle gasten naar huis zijn vertrokken en de laatste restjes saus en gemorst voedsel samen met het gestolde kaarsvet van de tafel zijn geveegd.

Enzovoort enzovoort … Wel leuk is dat ik het nog ergens over de toekomst heb .. die zich dus nu afspeelt. Grappig om lezen nu .. een aanrader eigenlijk : beeld je je eigen toekomst eens even in, zet die op papier en wacht een jaar of 10 om dat terug te lezen .. u zal versteld staan van de Nostradamus in u !

16:34 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: schrijven, persoonlijk |  Facebook |

09-10-07

The Police, uw (niet meer zo goede) vriend

U herinnert zich vast deze post nog wel, waarin ik het van mezelf zo knap vond dat ik tickets voor The Police had kunnen versieren. Zes maanden kijkt een mens daar naar uit. Een half jaar dus. Om dan deze middag via allerlei noodoproepen en sms’en en mails uit een vergadering te worden weggeroepen om te horen te krijgen dat dat allemaal niet doorgaat. Dit is de officiële uitleg die ik van Teleticket Service kreeg. Let u vooral op het laatste zinnetje, en hoe ze ons nog eens even een extra por geven .. :
Geen concert van The Police vanavond in het Sportpaleis. Zanger Sting kampt met zware stemproblemen. Daardoor worden zowel het concert van vandaag in Antwerpen als ook dat van morgen in het Duitse Mannheim geannuleerd. Op dit moment wordt onderzocht of er eventuele vervangconcerten kunnen worden ingepland in het drukke tourschema van de groep. Meer info daarover volgt snel. Tickets blijven dus tot nader bericht geldig.

Gisteren vond het eerste reünieconcert van The Police in ons land plaats. In een uitverkocht Sportpaleis toonde het trio nog steeds indrukwekkend voor de dag te komen.

Vorige vrijdag met vrienden nog een filmke gezien om al wat in de sfeer te komen van dit toch wel legendarische moment. En dan de desilusie. Balen, noemen ze dat bij onze noorderburen..
Er is iets met Tweede Concerten.. Ik heb het al eens meegemaakt met Robbie Williams. Niet dat dat concert niet doorging of zo, nee, maar.. de dag ervoor had rubberen Robbie opgetreden in een zonovergoten Boudewijnstadion. Mensen moesten afgevoerd worden omdat ze flauwvielen door de hitte. Lekker sfeertje, madammen met blote tetten (dat stond toen zo wat in alle kranten), verbrande hoofdjes, bruine armen. Het extra concert waarvoor wij kaarten hadden, een dag later, is vol-le-dig uitgeregend. Tot op ons ondergoed zeik- en zeiknat waren we (met enige overdrijving natuurlijk).
Daarom: tweede concerten.. doe het niet !
Vanavond maar eens vroeg in bed denk ik … En die originele LP’s van The Police die al meer dan 20 jaar in mijn kast liggen.. ik zet ze verdomme op eBay..

14:33 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: concert |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende