De composthoop van Aardvarksken

Het is eindelijk lente geworden en dat kunnen we ten zeerste waarderen! Met de lentekriebels komt ook de tuin weer op de proppen. We hebben een kleine tuin, als ik zo de vergelijking maak met collega’s die in de Kempen wonen, of in het Waasland. Die spreken al direct over een aantal are en huren een Bobcat als ze wat structureel willen veranderen. Bij ons gaat het nog om vierkante meters. Ik denk zo’n 280 m². Plaats genoeg voor een vijvertje, wat bomen en struiken en een gazon. Pas op, gezien ik in het centrum van de gemeente woon mogen we niet klagen. Er zijn er die het met minder moeten doen. Bij mijn ouders hadden we als kind zo’n typisch verkavelingsrijhuistuintje van 6 meter breed en 20 meter lang. En gespeeld dat we daarin hebben ! Eerst stond er achteraan zo’n zandbak, afgezet met betonplaten zoals dat vroeger was. Later verdween die en maakten we van het gazon een voetbalveld… alles deden we in dat tuintje. Waar is de tijd dat de hele buurt bij ons zat in het rubberzwembad.
Maar ik had het over mijn huidige tuin. Groene jongen als ik ben (nou ja) probeer ik daar zo veel mogelijk biodiversiteit in te brengen. Dat dat zijn vruchten afwerpt schreef ik eerder al, toen ik het over mijn vijvertje had. Overigens: de kwakende en parende amfibieënmassa is verdwenen, het kikkerdril is uitgekomen en de kikkervisjes krioelen nu door elkaar. Hier en daar nog een pad en een paar kikkers, maar de grote massa is er terug vandoor. De salamanders zijn wel nog erg actief. Ik zou ze dringend eens moeten determineren want ik weet nog altijd niet of het nu de grote dan wel de kleine watersalamander is. Prachtig zijn die oranje buiken, maar je moet snel zijn wil je ze kunnen zien!
Gisteren zag ik dat de Look-zonder-look aan het bloeien is. Dat is een bijzonder plantje met witte bloempjes. Het is een kruisbloemige, geen familie van de ui of de look (want die zijn van de leliefamilie), maar als je de bladeren stukwrijft in je handen, ruik je een onmiskenbare uiengeur. Of lookgeur zo je wil. Vandaar dus de Nederlandse naam. Ook de wetenschappelijke benaming Alliaria petiolata verwijst naar de ui: alliaria betekent ui-achtige plant. Look-zonder-look is een typische schaduwplant en houdt van een wat vochtige bodem. In onze tuin staat hij in het gezelschap van stinkende gouwe en kruipend zenegroen in de schaduw van een fors opgeschoten meidoorn.
Het bijzondere aan dit plantje is dat het de waardplant is van het oranjetipje. Dat is een heel mooie witte vlindersoort, zo groot als een koolwitje, waarvan het mannetje twee grote opvallende oranje vlekken op zijn vleugels heeft. Oranjetipjes gebruiken kruisbloemigen als pinksterbloem en look-zonder-look om hun eieren op af te zetten. En zo hoop ik stil dat er in onze tuin ook eens oranjetipjes op bezoek komen. Zoals de meeste vlinders bij ons wordt de oranjetip steeds zeldzamer. Vooral bij ons in het voorstedelijk gebied geraakt alles stilaan volgebouwd. Watertafels worden verlaagd en weilanden zijn overbemest. Dus verdwijnen soorten als pinksterbloem en look-zonder-look. En daarmee de diertjes die daar afhankelijk van zijn. Ik geloof nu niet dat mijn paar tientallen plantjes de populatie zullen redden, maar elk beetje helpt denk ik dan maar…