26-10-06

Blogmeeting

Zoals Zapnimf in een reactie al kwam te zeggen ben ik gisteren nog eens zeer sociaal geweest. We hebben De Gemeenschap alweder een dienst bewezen die mag gezien worden. Bloeden voor het Vaderland, hoe nationalistisch kan je zijn. Eat your heart out Philip!
Dat ik daarvoor een afstand van 150 km in iets meer dan een uur heb afgelegd (die deadlines toch…. hé, alweer zeer bijdehand taalgebruik, het gaat goed vandaag) en aldus diezelfde Gemeenschap ter compensatie heb opgezadeld met een paar gram fijn stof, CO2 en dieselroet laten we gemakkelijkheidhalve maar in het midden. Bloedgifte van het Rode Kruis, ooit schreef ik er al eens over, ergens in het voorjaar, toen het 11 jaar geleden was sinds mijn laatste tapbeurt (klik HIER, en HIER). Na de helse rit en het afhandelen van de inschrijvingsgeplogenheden (je mag geen bloed geven als je het afgelopen jaar meer dan 72 uur in de gevangenis hebt verbleven. Zouden die doucheverhalen-met-de-gevallen-zeep dan toch waar zijn?) stond ik een beetje doelloos te wachten tussen de rest van de doorsneebevolking tot ik plots iemand vooraan in de rij enorm veel misbaar zag maken. Ik vermoedde een hartadervernauwing of een herseninfarct, maar na het regelen van mijn focus bleek het om een verwilderde versie te gaan van Zapnimf die mijn aandacht probeerde te graaien. Alsof mijn aandacht ergens halverwege tussen haar hoofd en het hoge plafond zweefde.
Zapnimf dus, die ik pakweg 25 jaar geleden voor het eerst ontmoette op een schoolfeest van de plaatselijke Nonnenschool, alwaar zij als punkster schoolliep in een blauw uniformke (of niet, whatever). Dat uniformke moest duidelijk niet aan tijdens dat schoolfeest, dus zat ze daar, blond piekhaar, ogen zwaar en zwart opgemaakt, strepenbroek en slobbertrui en ik denk combatshoes of zwarte Rucanor Tri stars, dat wil ik kwijt zijn. Enfin, ze zat daar heel erg aanwezig te zijn en ik, een paar jaar jonger en beginnende new waver, had daar tegelijk respect voor en schrik van. Want echte punkers, dat was toch nog wat anders dan die doorgeschoten puberwavers die wij waren. Enfin, om maar te zeggen dat de wegen van het internet allemaal naar Rome en vooral naar Cleopatras leiden, dat het in Keulen regelmatig onweert omdat je Napels moet zien om te kunnen sterven. En dies meer.
Maar ik wijk af. Alweer. Het verdere relaas van onze ontmoeting kan je het best gaan lezen bij Zapnimf zelluf, zij heeft zelf sinds kort een verdienstelijke blog, al moet je wel weten dat er al eens langs het kruidenrek wordt gepasseerd en dus kwistig met scheppen zout, curry en hete peper wordt gestrooid. Maar daar doen we heel dit blogcircus toch voor, nietwaar?
Het moest over bloed gaan, had ik gisteren beloofd. Want wat gebeurt er nu met die zorgvuldig gelabelde en volgedruppelde of volgespoten (er zit nogal wat verschil op het debiet) zakjes? Wel, ik heb daar beroepshalve eens een bedrijfsbezoek rond meegemaakt. Bij Sanquin in Nederland. Enfin, ik weet daar wel wat over te vertellen. Maar ik ga het kort houden, de rest google je zelf maar bijeen als het je interesseert.
Bij nader inzien.. waarom weer die vingerspieren nodeloos doen afzien: lees HIER wat er met onze uitpersing gebeurt !

12:40 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bloedgeven |  Facebook |

Commentaren

abc a) Wat verwilderde versie? Dat was gewoon mijn gecultiveerde ik!

b) Ouder? Ouder? Keep on dreaming, vent!

c) Ik herinner me niks meer van ontmoetingen in nonnenscholen, maar het zou wel kunnen, ja.

d) legerbotten

e) Overdrijven? Moi? Ik vind mezelf zeer sec schrijven.

f) Komt allen gerust mijn beschrijving van uw Aardvarksken smaken.

g) Euh... ze zijn op.

Gepost door: zapnimf | 26-10-06

oops eeuuhmmmm ... laat ons het houden op de mentale leeftijd. Toen tenminste toch.
(oef)

Gepost door: Aardvarksken zelluf | 27-10-06

De commentaren zijn gesloten.