04-04-07

He, kleine meid op je kinderfiets ...

Vorig weekend ben ik eindelijk terug begonnen met lichte looptrainingen. Voor de 10 Miles is dit wel hopeloos te laat, maar .. misschien ben ik wel fit tegen de stadsloop van Gent (17 mei). Of The Classic in Tessenderlo (9 juli).
Hoe dat zo komt dat ik terug begonnen ben ? Want ik heb toch nog altijd die hernia? Inderdaad, daar moet ik trouwens vrijdag weer eens voor naar de pijnkliniek voor de ultieme epidurale. Als die niet helpt, moet ik geopereerd worden .. Maar ik heb er goeie hoop op.
Dat ik toch aan het lopen ben komt door mijn oudste dochter. Die was vorige week thuisgekomen van de school en zei toen dat de hele school (enig gevoel voor pathetiek is ook haar niet vreemd) haar uitlachte omdat ze nog niet zonder wieltjes kan fietsen.
Daar werden we eventjes op onze ouderlijke tekortkomingen gewezen door onze vijfjarige spruit. Vol schuldgevoel beloofde ik haar dat we tijdens het weekend zouden leren fietsen. Ik had al een borstelsteel klaarstaan in het tuinhuis. (Nu ja, tuinhuis.. zo ziet het er vanbuiten wel uit, maar je kan amper 1 meter naar binnen eer je tegen de opgestapelde en vervolgens omvergevallen rommel aanbotst … een werkje voor deze zomer!)
Zaterdag dus eerst die borstelsteel gemonteerd op haar fiets, daarna de bandjes opgepompt, het zadel verhoogd en daar vertrokken de aardvarkskens voor de eerste rijles. We kozen een rustige autovrije straat uit om te oefenen. Dat ik nog een trui aanhad en mijn gewone stapschoenen was een kleine misrekening. Zo’n kind kan namelijk een serieus tempo ontwikkelen. En loop er maar eens achter. Het evenwicht was nog niet helemaal daar, maar het ging toch wel. Geen valpartijen, geen kapotte knieën, geen schaafwonden vol kleine steentjes. En een megafiere papa op sleeptouw.
Ik voelde me echt thuis in mijn vaderrol. En mijn dochter in haar grotemeidenrol. Ze was zo fier dat ze tegen elke wandelaar of fietser al van ver riep “Meneeeeer” (of alnaargelang “Mevrouuuuwwww”), “wij leren fietsen zonder wielekeeeuuuus !!”, waarna meestal een stevige onverwachte draai naar links of rechts volgde en ik halfstruikelend en bijna buiten adem uitriep “Voor U Kijken ! En Sturen Met Twee Handen Aan Uw Stuur !!, Mooi Aan De Kant Blijven!” Ik denk dat de fierheid van me afstraalde, want de sympathieke, lachende blikken van de tegenliggers waren niet alleen naar dochterlief gericht.
Zondag had ik mijn voorzorgen genomen voor de tweede sessie: getooid met mijn mooiste loopkledij huppelde ik sportief achter mijn fietsende dochter aan. Die ik overigens over steeds langere stukken los kon laten. Eerst had ze dit niet door, maar toen ik het haar vertelde zei ze, een beetje meevoelend met haar joggende papa “als je moe bent mag je stappen hoor papa, ik zal wel fietsen”. Yeah right. Maar toch, het verliep vlotter dan ik had verwacht.
En zo liep ik dus zonder problemen mijn klein toertje van 6 km. Ik maakte me onderweg al voorstellingen van hoe ze mij later fietsend kan begeleiden op langere trainingen, zoals er wel meer vaders-met-kinderen joggen. Dan kan ik eindelijk eens drinken meenemen voor onderweg, want zo’n flesje Spa vasthouden gedurende 16 km.. op den duur weegt dat als lood.. En zo'n flashy gordel met van die miniflesjes zie je mij ook al niet dragen, dat is voor De Echte Lopers, die van het type dat je al van ver kan ruiken door de grote hoeveelheden uitgesmeerde spierzalf.

12:46 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: persoonlijk, kinderen, lopen, fietsen, aardbiggetjes |  Facebook |

Commentaren

wist 'k niet ai .... pijnlijk ... 'k wist niet dat jij ook een ruglijder was ... om je te troosten: er is nog leven na de rugklachten; ik ben zelf ook geopereerd en nu loop 'k toch af en toe een paar kilo;eterkes. Succes met je ultieme epidurale!!

Gepost door: geert | 04-04-07

Rolschaatsen kopen hé, op skeelers kan je die kinderen gemakkelijk bijhouden en dat kost minder moeite dan lopen.
Ik herinner mij nog toen mijn pa mij leerde fietsen, hij maar lopen achter mijn wit fietske met dikke bandjes. Ik reed al een heel stuk los, maar had dat niet door en toen ik het zag, viel ik natuurlijk! Kwaad dat ik was!
Gelukkig kon ik het leren fietsen van mijn zonen aan mijn vent overlaten...

Gepost door: Sandrissimo | 04-04-07

@Sandrissimo :oh dat lopen stoort me niet hoor, 't is te vergelijken met intervaltraining (al die tempowisselingen), dat is zeker niet slecht... Verder lijkt het wel echt een papa-zaak he, kinderen leren fietsen ..
@geert: tijdens het lopen zelf valt de pijn nogal mee, ik heb vooral last als ik gewoon stilsta. en in uw geval 'een paar kilometerkes' is wel een understatement he :-)

Gepost door: Aardvarksken zelluf | 04-04-07

Ooit was ook ik een meeloper Proficiat aan beide protagonisten om tijdens deze moeilijke periode in het leven van zowel kind als vader tóch overeind te blijven.
Ik herinner me van toen wij enkele jaren terug in deze levensfase zaten een verschrikkelijke valpartij van zowel fiets als meeloper.

En de Minder Echte Lopers, zoals wij ,die kan je toch ook al van ver ruiken hé!
Zónder spierzalf!
;-)

Gepost door: vinejo | 04-04-07

@Vinejo Een melange van oksellucht, alcoholwalm, zweetvoeten en looktenen .. wat moet dat zijn als wij ooit samen in een wedstrijd lopen ?

Gepost door: Aardvarksken zelluf | 04-04-07

We worden gegarandeerd eerste en tweede, als enigen die konden recht blijven !

Gepost door: vinejo | 04-04-07

doe Sting de groeten van me, en vraag hem om een extra lange uitvoering van Roxanne

Gepost door: stien | 12-04-07

De commentaren zijn gesloten.