05-10-07

Doorbomen

“Er staat een berk achter in mijn tuin. Zijn bast telt vele levens. Of liever, littekens ervan.”
Zo begon ooit een verhaal dat ik aan het schrijven was, maar dat jammer genoeg nooit is afgeraakt. Ik heb het net even terug opgezocht, ik schreef het in 1999. Mijn leven ging er toen als een sneltrein vandoor, ik kon zelf amper volgen. Aan dat verhaal moest ik denken toen ik eerder deze week de voordeur opende nadat men aanbelde op een ongewoon uur. U kent dat wel, er zijn van die momenten dat je niemand verwacht, zelfs de steeds weer verrassende Bofrostman niet.
Het was de wijkagent. Meestal betekent dat hetzelfde slecht nieuws: een flitsboete die niet betaald werd waarop hij cash komt innen. Het is een sympathieke oudere vijftiger. Vooral de manier waarop hij elke keer verontschuldigend en begrijpend zijn hoofd een beetje schuin naar rechts houdt als hij zegt, “tja, ik em ni zoen goei nieuws” getuigt van een geweldig inlevingsvermogen en acteertalent. Het is de kwaaiste nog niet, ik heb er soms wat medelijden mee als ik hem met een stapel papieren zie voorbijwandelen die hij moet bussen bij mensen die hun kinderen de verplichte polio-vaccinatie niet hebben laten toedienen, om maar iets te noemen.
“’t Is ni veur een boet deze kjeer”, zei hij al snel geruststellend. Ik vroeg me direct af waarvoor dan wel. (dacht al aan onze rare buren, zouden we nu eindelijk eens officieel op de hoogte worden gebracht van wat daar nu eigenlijk gaande is). Maar nee.
“Gij hebt toch nen berk in uwen hof he” “Ja”, antwoordde ik naar waarheid. Je kan er moeilijk naast kijken. Hij is ruw geschat een meter of 15 hoog, staat vanachter in de tuin en verschaft ons schaduw op de heetste momenten van de dag. Er hangt ook een nestkast voor de bosuilen in. Die is sinds ze er hangt nog nooit bevolkt geweest door de vogelsoort waarvoor ze bedoeld is. Door geen enkele vogel eigenlijk. (Wat hangt dat ding daar te doen?)
“De buren zouwe geire hemme da ge de takken wa inkort die over hunnen hof hangen”, vervolgde onze champetter. Dat kwam als een donderslag bij heldere hemel. Nooit heb ik van mijn buren klachten of wat dan ook gehad. Ik vroeg me direct af over welke buren het zou gaan. Ik heb er namelijk nogal wat. Langs beide zijkanten vooraan zijn het oudere mensen, brave oudere mensen. Een beetje raar soms, maar kom, niets onoverkomelijks.
Achteraan is het een ander verhaal. Daar woont een bejaarde man met zijn al even bejaarde zuster. In het ouderlijke huis nog. Waaraan sinds de dood van de laatste ouder niets is veranderd. Beiden nooit getrouwd, ook niet met elkaar. Tot twee jaar geleden snoeide de man zijn gras wekelijks met een heggenschaar. Dan stond hij een hele dag voorovergebogen op dat grasveldje zijn gras te knippen. Ik heb een uitgebreide fantasie, maar zelfs ik zou er niet opkomen om het te verzinnen, het is echt waar. Blijkbaar heeft hij ondertussen toch wel wat lichamelijke klachten, want vorig jaar zagen we plots dat hij een “rollerke” had gekocht voor het gras, en dit jaar was het een “vriend” (voor zover die verzuurde zeurpiet vrienden heeft) die met een elektrische machine zijn gras kwam kortwieken. En in een keer de haag tussen onze tuinen ook maar een beurt gaf. Maar.. die berk grenst niet aan hun tuin, dus die is in deze onverdacht. Hoewel, met hem weet je nooit, het zou niet de eerste keer zijn dat hij bij de vrederechter zit voor een burenruzie (waar hij telkens het onderspit moet delven).
Achteraan (naast hem) woont een vrouw met haar dochtertje dat dezelfde leeftijd heeft als het oudste aardbiggetje. Niet dat we bij elkaar de deur platlopen, maar we slaan af en toe toch sociaal praatje. Ik verdenk dus niemand van de directe buren. Dan moeten het dus buren van buren zijn. En toen begon ik na te denken. Een van die buurburen had vroeger zelf hoge berken in zijn tuin, maar die zijn op een weekend plots illegaal gekapt. Hij heeft ook een vijver, met brulkikkers erin. Gelukkig staan er wat muurtjes tussen zijn en onze tuin, want die brulkikker hoef ik niet in mijn vijver. Die dus. Maar waarom komt die meneer dan zelf niet even bellen? Waarom moet dat via de politie gaan?
Zijn garage grenst aan mijn tuin, daar waar die berk staat. Ik had al gezien dat hij een hele hoop klimop had losgetrokken die van bij mijn buren op zijn garagemuur groeide. Toen zal hij gezien hebben dat er wat blaadjes op zijn schone roofing lagen.
Ik werd echt kwaad. Dat zijn zo van die mensen die in een bos komen wonen en dan na een paar jaar vinden dat die bomen uitmoeten omdat ze geen zon krijgen. Hetzelfde slag mensen dat goedkope huizen koopt in Zaventem en dan gaat klagen dat er een luchthaven is waar zowaar vliegtuigen landen en opstijgen. Narcisten zijn het. En asociaal.
Ik ga niets doen aan mijn mooie berk. Dat hij het zelf maar doet, want dat recht heb je , je mag het deel van de takken dat over jouw grond hangt (in dit geval, amper een meter denk ik) snoeien. Ik zou het hem graag zien doen. Met een hoogtewerker die hij via de voordeur door zijn rijhuis tot in de tuin moet krijgen (u ziet het niet, maar ik kan een venijnige grijns nauwelijks onderdrukken). Berken zijn trouwens niet echt bestand tegen snoeiwerken. Berkenhout is erg zacht, en zo’n wonde slorpt vocht op, wat dan weer een broeihaard van allerlei schimmels kan zijn.
Nu ik dat verhaal van jaren terug eens herlezen heb, vind ik het echt jammer dat er niet echt een einde aan zit, want het begon wel op iets te lijken. Ik zal eens een stukje posten een van de volgende dagen ..
Nu is het stilaan tijd om eens in de tuin te gaan om te genieten van de intredende herfst: de vogeltrek die hoorbaar in de lucht zit, de rijpe bessen, de vochtige geur van zwammen en rottend blad, de verkleurende natuur, mijn statige berk.

Op de foto: De Berk (het zijn er eigenlijk 3, maar het gaat om die grote aan de linkerkant) op een winterochtend in 2001.

16:28 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: natuur, tuin |  Facebook |

Commentaren

Altijd fun, geburen die niet tegen groeisels kunnen.

Gepost door: zapnimf | 05-10-07

ik 'had' ook een berk eigenlijk twee, maar vonder was ie één, dus ik spreek over 'mijn berk'... Tot ik op een dag, na mijn ongeval, terug thuis tot achteraan in de tuin wandelde... De berk lag om, bij de buren zelfs, net naast hun koterij gevallen (wat jammer toch)... Dat die berk was omgevallen vond ik wel jammer (kwestie dat u mij goed begrijpt)... Maar ik ben dus berkloos... Die bomen gaan niet superlang mee, zoals eiken bijvoorbeeld enzo dat wel doen...

Wat betreft overhangende takken, laatste keer dat ik daarover informeerde is dat een weetje uitde volksmond maar zou dat niet waar zijn. Wel mag je de wortels stuksteken, vertelde de milieuambtenaar me...
Niet dat ik leef in onmin met mijn buren, niet dat ik er ooit maar aan denk om daarover iets te gaan vragen, ik laat de natuur zijn gangen gaan (al wist je dat misschien al)

Gepost door: abnormalia | 06-10-07

verhalen ik ben zeer benieuwd naar je verhaal, want zelfs dit voorstukje kon me al mateloos boeien ... laat me zeker weten wanneer je iets publiceert; dan wil ik een gesigneerd exemplaar!

Gepost door: geert | 07-10-07

Dus die buur van je kan de boom in! ( of lag deze te veel voor de hand? ;-))

ps: Thx for filling my hole..ahum.. in my wallet
( nu ik net op tv de amechtige pogingen van Sting zag om enigszins gelijkaardige tonen en klanken uit te stoten als 30 jaar terug...no regrets so far )

Gepost door: vinejo | 08-10-07

niet loslaten Bomen en buren, nooit risicoloos...
Wel een fascinerende openingszin voor een verhaal...

Gepost door: grmpf | 10-10-07

Thx grmpf !!

Gepost door: aardvarksken zelluf | 11-10-07

De commentaren zijn gesloten.