11-10-07

Berkenverhaal

Mja, dat verhaal van die berk van 8 jaar geleden.. na herlezen vind ik het nogal gezaag eigenlijk. Een poging tot filosoferen, helaas zonder inhoud, en al helemaal het publiceren niet waard. Daarom : al maar goed dat ik het niet afgewerkt heb destijds :-) . Maar goed, ik post het eerste stukje, net genoeg. Jammer dat niet alles zo goed was als de beginzin, want die beloofde inderdaad meer.
Ondertussen ligt er al een aantal jaar een ander verhaal in de schuif, iets waar ik tot nu toe wèl tevreden over ben. Ooit hoort u hier nog van !
Het beloofde stukje :

Er staat een berk achter in mijn tuin. Zijn bast telt vele levens. Of liever, littekens ervan. Laatst zag ik een - en dat heeft er even niks mee te maken - intrigerende natuurdocumentaire. Ze was voor kinderen gemaakt. Mooie beelden uit Finland, over de winters in Noord Europa. Je zag beelden van bossen die kreunden onder het gewicht van de sneeuw. Tot 2 meter sneeuw lag er. En je zag in close up de dieren die er trachtten te overleven. Vossen, wolven, dassen, eekhoorns, ... Een van de merkwaardige vogels die de winterse kou trotseerde was een zwarte specht. Hij zat rechtop tegen een berk aan en probeerde wat voedsel onder de witpapieren schors uit te halen. En om dat te doen had die specht z’n eigen systeem bedacht : als het stuk schors te groot was voor z’n lange, harde snavel, schoof hij een eindje op en begon daar overlangs in de schors te hakken. Z’n scherpe bek maakte een snede in de bast tot deze nog maar met een klein hoekje aan de boom vasthing. Met een laatste uithaal verdween het stuk losgekomen huid geruisloos in de diepte, zodat de vogel makkelijk bij de overwinterende insecten kon komen. Een feestmaal : een paar pissebedden, een spinnetje, een mug. En zo had ie z’n eigen leven voor een uurtje verlengd.
Maar los daarvan staat bij mij in de tuin ook een berk. Ook met talloze stukken schors. Hier en daar zelfs wat diepere kerven. Afgebroken takken, een verroeste nagel die helemaal ingegroeid is, getuige van een ingreep die moet plaatsgevonden hebben in de tijd toen ik hier nog rolschaatste in de straten. Of misschien nog niet. Ik weet niet hoe oud de boom is. Laten we gokken op 32 jaar. Zo oud als ik ben nu. Een gek idee is het. Die statige witte berk staat hier al die jaren op dezelfde plek. Nog nooit buiten het dorp geweest, niks van de wereld gezien, maar toch zoveel meegemaakt, zoveel verhalen te vertellen, zoveel geleefd.
Zelf heb ik al veel van de wereld gezien. Tenminste, dat denk ik toch altijd. Kom kom, Zuid Afrika, Canada, New York, Ierland, Schiermonnikoog, de Hoge Venen ... een Vlaming reist wel wat af. Maar zie je dan werkelijk ook iets van wat de wereld wordt genoemd ? Enfin, dat leidt ons te ver. Feit is dat ik hier in dit land leef. Een leven leidt zoals iedereen dat lijkt te doen.
Ik ben een doorsnee burger die in alle statistieken wel eens scoort, een gerichte reclame-slachtoffer, een doelgroeplid, een cijfer, een unserved audience.
Hoe is het allemaal zo ver kunnen komen? Zo ver dat de wereldverbeteraar van een tiental jaar geleden nu zo ongelooflijk kleinburgerlijk doorsnee is geworden ? En daar nog enigszins gelukkig is mee ook ... Door welke aardbeving is dit kunnen gebeuren ?
Misschien heeft er al bij al niet veel aarde gebeefd om dit te bewerkstelligen. Misschien is dat gewoon. De normale gang van zaken. Dat al die wilde plannen die je als puber en als jongvolwassene hebt stilletjes uitdoven met het verstrijken van de jaren. Hm, dit klinkt wat te droog, te oubollig, te belerend naar mijn goesting. Maar toch heb ik nog ergens een restje vuur in me, een askegeltje in een afgekoelde barbecue dat oplicht als er even wat nachtelijke tocht is, lang nadat alle gasten naar huis zijn vertrokken en de laatste restjes saus en gemorst voedsel samen met het gestolde kaarsvet van de tafel zijn geveegd.

Enzovoort enzovoort … Wel leuk is dat ik het nog ergens over de toekomst heb .. die zich dus nu afspeelt. Grappig om lezen nu .. een aanrader eigenlijk : beeld je je eigen toekomst eens even in, zet die op papier en wacht een jaar of 10 om dat terug te lezen .. u zal versteld staan van de Nostradamus in u !

16:34 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: schrijven, persoonlijk |  Facebook |

Commentaren

Beginzin was idd goed, de eindzin gewoon subliem !

Gepost door: vinejo | 11-10-07

prachtig ik heerhaal het nog maar eens: laat me weten wanneer je iets publiceert ... ik heb ergere zaken in mijn uitgebreide boekenkast staan!

Gepost door: geert | 12-10-07

. Geen saai gezaag Aardvark, helemaal niet. Ietwat puzzelen om minder van de hak op de tak te springen, heel veel schrappen ("Kill your darlings") en dit wordt een subliem stukje. =o)

Ga eens kijken op www.blancoregel.org en registreer je daar op het forum. Ze hebben daar een "Leeuwenkuil", een subforum waar je je teksten voor de leeuwen kan gooien...

Gepost door: Coltrui | 13-10-07

Gohh...de toekomst...laat ik me daar voorlopig maar even niet aan wagen...

Gepost door: Crisje | 15-10-07

De toekomst Wie weet wat die gaat brengen... En wie weet waar die zich gaat afspelen. Als het aan mij ligt niet meer in dit koude apenlandje :-)

Gepost door: Péke | 16-10-07

TIEN jaar verderdenken !!! Dat doe ik nog nie zene !! Dan ben ik al bijna 50 :-(

Gepost door: oortje | 16-10-07

In 1990 heb ik mij voorgenomen om iedere tien jaar een brief te schrijven aan mijn toekomstige ik, tien jaar ouder. Ik lees de brief dan effectief tien jaar later, als ik de inhoud al lang vergeten ben. In 2000 heb ik mijn eerste brief gelezen, en binnen iets meer dan twee jaar kan ik de volgende al openen. Misschien een bizarre gewoonte, maar ik kan het iedereen die geïntrigreerd is door het verstrijken van de tijd aanbevelen.

Gepost door: Bert | 16-10-07

De commentaren zijn gesloten.