07-04-08

brugzwaaiers

Vorige week zijn de aardvarkskens een weekje gaan uitwaaien in Bretagne. Nogal letterlijk mag u dat opvatten. We hadden een huisje gehuurd in de buurt van Dinard, aan de noordkust. Raar was dat, dat zon en de wind van over land kwamen. En het noorden aan de horizon lag. Logisch natuurlijk als je aan de noordkant verblijft, maar als je dat niet gewoon bent is het toch even wennen.
Onderweg ernaartoe zag ik regelmatig snelwegbrugzwaaiers staan, u kent dat wel: enkele jongeren die op een brug over de snelweg staan en wilde gebaren beginnen te maken als er een vrachtwagen aan komt gereden. Vooral dat opheffen van de arm om een gebaar maken alsof ze aan een noodrem trekken is een klassieker. Het is een fenomeen waarvan ik vroeger dacht dat het typisch Vlaams was, maar ondertussen weet ik dat het blijkbaar een internationaal verspreide afwijking is. In Nederland doen ze het, in Frankrijk ook. Wat bezielt zo’n mensen? Ik ging vroeger op mijn vrije dagen voetballen, of salamanders vangen, of toen ik wat ouder was naar de vogels en de meisjes kijken. Maar op een brug staan en als een bezeten beginnen roepen naar het voorbijrazende verkeer?
Soms zie je al van ver een eenzame figuur op zo’n brug staan. Dan vrees ik altijd dat hij gaat springen. En dan ben ik altijd opgelucht dat hij het niet voor mijn auto gedaan heeft. Ik weet niet of dat veel gebeurt, maar dat ik dat idee telkens heb, komt waarschijnlijk doordat ik vlakbij twee black spots op een drukke spoorlijn woon. Het gebeurt regelmatig (nu ja, niet overdrijven) dat er zich iemand onder de trein werpt in onze buurt. De ene plaats is aan een vrij scherpe bocht, waar je dus de trein pas op het laatst ziet aankomen, de andere plaats is aan een voetgangerstunneltje onder de spoorweg. Op den duur wordt dat zo’n reflex, als ik bij ons ongewoon lang moet wachten voor de spoorweg denk ik snel dat er wel weer iemand onder de trein gesprongen is. Je zal maar brandweerman zijn bij ons.. Djiezes wat een luguber postje na een week vakantie.
Die vakantie was voor de rest wel in orde hoor. Hij was zo in orde dat we besloten hebben om volgend jaar ineens twee weken te gaan.
En het jongste aardbig is van haar tut af. In ruil voor een pluchen leeuwenrugzakje slaapt ze nu al twee weken zonder zuigreflex. Het oudste aardbig is ondertussen haar derde tand kwijt. Tot haar groot plezier eindelijk een snijtand bovenaan. Met de rest van de aardvarkskensfamilie gaat het ook prima, dank u.

17:52 Gepost door Aardvarksken in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: aardbiggetjes, vakantie |  Facebook |

Commentaren

gelukkig maar dat je postje positief eindigt..Ik vreesde al dat er met zo'n brugzwaaier iets gebeurd was.

Gepost door: Little Witch | 08-04-08

poging tot zo heb ik me ooit eens in een depressieve bui voor een aanstormende slak gestort. Spijtig genoeg leverde dit het verkeerde slaktoffer op ...

Gepost door: geert | 08-04-08

Heey, wij zaten daar vorig jaar ook in de buurt. St-Suliac, vlak naast La Rance. Een schattig middeleeuws dorpje met drie straten en een haventje.

Gepost door: zapnimf | 14-04-08

De commentaren zijn gesloten.