14-04-08

In de bovenste schuif

Sinds afgelopen zondagavond is Aardvarksken alweer een levenservaring rijker. Soms maak je iets mee en schrik je ervan hoe vanzelfsprekende dingen toch allesbehalve logisch zijn. Dan overvalt mij zo’n gevoel van onbestemde wereldvreemdheid, van maatschappelijke isolatie, het besef dat de wereld doordraait en dat je precies iets gemist hebt. Het heeft iets met ouder worden te maken volgens mij. En dan bedoel ik niet dat ik als een bejaarde door het leven strompel, maar er zit toch iets meer mot in de 40-jarige cultuurvolger dan in de vrolijke twintiger die leergierig elke verandering exploreert. (Dit voorgaande alles met de mate van overdrijving die u van het aardvarksken gewoon bent)
Bij wijze van zijsprong en voorbeeld vertel ik even tussendoor dat ik zaterdag de kusttram nam tussen Oostende en Middelkerke. Voor dat kleine eindje, hoor ik u denken. Ja, er woei een felle zandopstuivende tegenwind, we hadden de aardbiggetjes bij èn we hadden net goed gegeten in Oostende. Redenen genoeg om de tram te nemen, me dunkt. Toch was het rijtuig zo goed als leeg, behalve de kleine achterbank die bezet werd door een opgeschoten inboorling van een jaar of 17. En door zijn muziekinstallatie. Die onzichtbaar was, maar een kabaal dat er uit dat ventje zijn jas of zijn rugzak kwam. Voor een papa-met-bedrijfswagen die nooit het openbaar vervoer neemt was dit een cultuurshock. Los van het feit dat de muziek al niet je dat was (waar zijn de gitaren gebleven ?) was het net of die puistenkop reed mee als dj en moest de hele tram van geluid voorzien. Ik begrijp nu de frustratiemails die wel eens in kranten verschijnen van iPod-hatende treinpendelaars.
Maar daar wou ik het in deze post niet verder over hebben. Door omstandigheden die er verder niet toe doen moest ik mij zondagnacht spoeden naar de apotheker van wacht. Op het internet verwezen ze mij naar een 0900-nummer dat ik in het plaatselijke krantje ook al had gevonden. Het moet dus geld kosten, zo’n noodgeval. Nadat ik mijn postcode had ingetoetst leidde een computerstem mij naar een apotheek op de Groenplaats. Daar moest ik toch eens even over nadenken. Mij midden in de nacht naar het stadscentrum haasten, mijn auto daar ergens godweetwaar parkeren, naar de Groenplaats lopen .. Heel de operatie zou me minstens een uur een heel wat kilometers kosten. Ik maakte dankbaar gebruik van de optie “wilt u een andere locatie opzoeken” en drukte de postcode van een buurgemeente in. Daar werd – naast de Groenplaats – nog een andere locatie aangeboden, op amper een kwartiertje rijden. Er is duidelijk iets niet in orde met het wachtdienstensysteem, maar soit.
Ik toog dus in de schaarsverlichte straten op zoek naar het gekende groene kruis, mijn baken in de duistere nacht. Onderweg bedacht ik allerlei verontschuldigingen waarom ik de apotheker zijn verdiende rust niet gunde. Waarom ik persé na het sluitingsuur, op een zondagnacht, de helige nacht van de katholieke zuil, waarom ik toch nog even moest langskomen. Toen ik de groene aesculaap niet direct vond (en huisnummers zijn zo verrekt onleesbaar in het donker) schakelde ik toch maar mijn GPS in. Het groene teken bleek uitgeschakeld te zijn, en ik was al twee keer voorbij de donkere apotheek gereden.
Enigszins aarzelend belde ik aan, net onder het bord met daarop de adressen van de apotheken met wachtdienst vanaf de volgende dag. Na wat een eeuwigheid leek (ik dacht dat ik aan het verkeerde adres was en vloekte dat wachtdienst 0900-systeem regelrecht de hel in), floepten enkele neonlichten aan in de verlaten apotheek en zonder dat ik het gemerkt had was er iemand achter de deur gaan staan
Een vrouwenstem door de parlofoon vroeg zonder omwegen mijn SIS-kaart en een voorschrift en vlak daarna voelde ik een klap tegen mijn billen: er werd vanbinnenuit een soort luik opengeklapt waarin ik het gevraagde kon deponeren. Verward legde ik het gevraagde in de schuif, waarna deze terug dichtklapte. Daar stond ik met mijn uitvluchten, op straat voor een gesloten deur. Enig gestommel aan de andere kant van de deur verraadde de aanwezigheid van de apothekeres en inderdaad, ik zag een jonge vrouw met verward stekelhaar in haar pyama, op haar sloffen, met mijn SIS-kaart naar achter stappen. Ik verzon dat ze misschien eindelijk, na een drukke zondag waar ze niet alleen haar jonge kinderen of baby, maar ook haar man moest coachen terwijl ze de apotheek openhield, in haar bed was geraakt, met een zucht van verlichting een boek had genomen of de tv had aangeknipt en eindelijk aan relaxen toe was, tot er zo’n verstrooide lastige klant de priemende deurschel had doen afgaan. Ze liet haar teleurstelling echter niet zien, met een professionele frisse stem vertelde ze door de deurtelefoon het bedrag dat moest betaald worden (en dat ik gelukkig cash op zak had). Toen moest ze nog eens naar achter voor het wisselgeld. En heel de tijd stond ik daar in het donker, de herfstige wind tochtig in mijn jas, het maanlicht door jachtige wolken verstopt.
Ik herinnerde me het verhaal van vrienden van me, die in Antwerpen vlakbij de dierentuin wonen (leuk om daar in de tuin te zitten, je waant je in een oerwoud door al die exotische geluiden die van achter de muur komen aanwaaien). Aan de overkant van hun huis werd in een jaar tijd 3 keer dezelfde apotheek overvallen door de plaatselijke junkies op zoek naar drugs of iets vergelijkbaars. Datzelfde jaar sloot de zaak wegens geen zin meer en dan maar vroegtijdig op pensioen. Onder andere daardoor worden brave late burgers als ik nu geconfronteerd met een onpersoonlijk schuifsysteem. Zelfs in P, een boerengat waar ze nog geen verslaafde van nabij hebben gezien, buiten enkele oude alcoholisten uit de plaatselijke kazerne. Ik bedacht ook dat het altijd een minderheid is die het moet verknoeien voor de meerderheid. En dat dat nu eenmaal zo is. Weg sociaal contact. Weg mogelijkheid om mij te verontschuldigen bij de vermoeide apothekeres.
Ik stamelde toch maar een excuus in de parlofoon, waarop de stem me met een lachje geruststellend zei dat het niet erg was. Dan nemen we de hedendaagse technologie maar ter hand om alsnog een verontschuldigend stukje te schrijven. Dat ze welllicht niet zal lezen, want he, niet iedereen kan mee zijn met de huidige trends !

17:17 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Tiens? Straf.
Nog nooit medicijnen moeten gaan halen midden in de nacht.

Gepost door: zapnimf | 14-04-08

Raak je zonder voorschrift niet aan viagra?
(met enkel je SOSISkaart dus)

Gepost door: vinejo | 16-04-08

Hahahahaha, die reactie van vinejo vind ik geweldig!
Awel op d'hoevesebaan hier is ook zo'n schuif bij den apotheker.Daar heb ik 's avonds laat ook eens gestaan ;-)

Gepost door: oortje | 17-04-08

wreed maar begrijpbaar als je de overvalstatistieken van apothekers even bekijkt ...

Gepost door: geert | 18-04-08

dieje apotheker in de stasestraat heeft dus niet zo'n schuif hé :-)

Gepost door: oortje | 18-04-08

Leuke blog!

Gepost door: groefke EBT | 19-04-08

10 mijl hoe ging het?

Gepost door: marc | 21-04-08

De commentaren zijn gesloten.