25-04-08

Copa Banana

Zo.. genoeg gezwegen. Die tien mijl kruipt echt ni in je kleren. Eerder in je benen. In mijn kuiten dan vooral. Aandachtige lezers weten dat ik sukkelde met een achilespeesontsteking, net in wat het hoogtepunt moest worden van de voorbereiding voor de 10 Miles. Daar kwam dan nog een griepachtige infectie achteraan, die me zelfs noopte tot het nemen van antibiotica, waardoor het helemaal bergaf ging met de conditie. Ik miste er zelfs mijn hertest in de Beweegmobiel door, wegens thuis met meer dan 39°C koorts.
Mijn target van 1u20 had ik laten vallen en bijgesteld naar 1u35. Het parkoers was dit jaar ook iets zwaarder dan de vorige edities, vooral omdat de Waaslandtunnel net voor de finish lag.
Hoe was het dan eigenlijk, wil u weten. Juist ja. Wel, het viel nogal mee. Er was een massa mensen op de been, dat hebt u al in allerlei blogs en de nationale pers kunnen lezen. Hoe dat voelt om daar tussen te lopen, ik probeer het u te beschrijven.
Voor de start positioneerden we ons tussen de massa. In de verte zagen we de startlichten hangen. Toen die op groen sprongen … gebeurde er gedurende 5 minuten niets. 5 minuten, dat is lang als je staat te wachten. Na die 5 minuten begonnen we te stappen en nog eens vijf minuten later stapten we eindelijk op de registratiemat onder de startboog. Ik realiseer me nu dat de eersten toen al meer dan 3 kilometer gelopen hadden…
Vanaf dat moment liep onze tijd dus. De tijd. Wij nog niet. Dat duurde nog wel een hondertal meter. En dan was het nog meer strompelen en zien dat je niet op elkaars hielen trapte dan lopen. Goed, na een paar honderd meter ging dat wel, je leert ermee leven dat je midden in een mensenzee zit, je laat je leiden door het tempo van die duizenden voorgangers. Op weg naar de Kennedytunnel zagen we een eerste slachtoffer langs de kant liggen. Het Rode Kruis erbij, voetjes omhoog… iemand die geen 4 km kon lopen blijkbaar. Als een kudde gnoes stortten wij ons onverstoorbaar verder de diepte in. Het zwarte gat van de Kenedytunnel in. Opvallend: de goeie akoestiek, de blauwe zaal van De Singel is er niks tegen. Blijkbaar hebben de ontwerpers er alles aan gedaan om met poreuze wanden en plafond het geluid zo veel mogelijk te beperken. Heel wat anders dan de Konijnenpijp, die met zijn tegelwanden klinkt als een lege badkamer.
De ademhaling en de benen zaten goed tijdens de eerste deftige beklimming naar het nieuwe gerechtsgebouw. De Ammantunnel was een korte kuitenbijter. Maar doordat je wist dat het maar een kleintje was, werd ook dit gemakkelijk verteerd. Terug buiten, in het zonnetje. Die allesverdorrende en uitdrogende bol. Oh wat vervloekte ik de late lente en het afwezig zijn van bladerdek in de stad.
Stilaan begon het zweet toch op te duiken. Een fles water was dan ook dringend nodig. Van op het terras van Chat le Roi hoorde ik plots luid mijn naam. (Iets minder sportieve) vrienden hadden me opgemerkt tussen de voortrazende meute atleten (sic). Dat geeft een boost zoals je er zelden een meemaakt dus na een klein rondedansje vervolgde ik aan een hoger tempo mijn weg. Over de Vlaamse Kaai naar de Scheldekaaien, waar eindelijk wat ruimte was, zodat je niet constant moest uitkijken om niet over voorgangers te vallen. Na de kaaien kwamen de kasseien van de Suikerrui en de Grote Markt, om zo naar de Meir te lopen. Ik had ondertussen een dipje. Ik merkte dat ik ’s morgens niet genoeg had gegeten. Ik twijfelde of ik het zou halen, die tunnel moest nog komen en ik voelde mijn benen slapper worden. Er waren ook al meer dan 10 kilometer gelopen. Op de Meir geschiedde dan het wonder. Een religieus mens zou er lyrisch van worden, ik spreek liever over een gelukkig toeval. Voor me liep een gast die blijkbaar dingen meesleurde waar hij vanaf wilde. Een banaan bijvoorbeeld. Hij liep plots naar de kant en gaf die banaan aan een toeschouwer. Ik reageerde onmiddellijk en griste die banaan uit de handen van de verbouwereerde mevrouw. Ha ! Mijn redding ! Gulzig trok ik de vrucht open en stopte haastig doorlopend een veel te groot stuk in mijn mond. Die gast had dat blijkbaar gemerkt, kwam even naast mij lopen en zei “dees meugde oek nog hemme” waarop hij een blik Redbull in mijn handen duwde. Echt, een godsgeschenk. Ik denk dat het dit is dat mij door de tunnel heeft gehaald die een goeie 4 km verder lag. Uiteindelijk eindigde ik in 1u36, wat zeker niet slecht is gezien de manke voorbereiding.
’s Anderendaags las ik in de krant dat een vriend van me (ook een veertiger) de afstand in een uur heeft gelopen. Eén uur en 0 minuten ! Respect.
Respect ook voor M. die vlak na de finish in elkaar zakte en een dag aan allerlei buisjes en draadjes op Intensieve Zorgen heeft gelegen. En voor de ambulanciers van die dag: ik zag 4 ziekenwagens in de Konijnenpijp staan toen ik erdoor liep. En dan lag er nog iemand waar nog geen ambulance bij was. Slachtoffers die net voor de eindmeet helemaal instortten. Tja, als je onderweg geen banaan eet kan dat gebeuren…

15:14 Gepost door Aardvarksken in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: lopen |  Facebook |

Commentaren

ja hallow thanks for the banana zou ik zeggen
of je was chocomousse geweest!

Gisteren vriend gezien die ook meegelopen heeft
en zo leeg was als honderdduizend man erna
hij heeft zeker een half uur nodig gehad om te recupereren... En vorig jaar liep dat daar als een fluitje van een cent... Raar toch.

But: you did it! Respect... Ik heb er me niet aan gewaagd, om evidente redenen...

Gepost door: abnormalia | 26-04-08

Nounou, kijkeensaan.
Sportief, jong! Proficiat.

Gepost door: zapnimf | 27-04-08

Run, aardvarksken, run....

Gepost door: oortje | 28-04-08

minder sportief?! wreed gezellig daar op het terras van de chat le roi, met een goei blond abdijbier (én een blonde vrouw),maar ik voelde het toch vooral steken dat ik niet bij de meute liep, zoals de vorige jaren. volgend jaar ben ik er terug bij, maat! fraai danske overigens, niet moeilijk dat je daarna pap in de benen had... grtzzzzzzzzzzzz riksken

Gepost door: riksken | 01-05-08

hoedje af faut le faire. Ik zou het wat denigrerend vinden om hier te typen: en dat op 40.
Want laten we eerlijk zijn: hoeveel mensen kunnen dit eigenlijk? op eender welke leeftijd?
DUs aardvarksken: ook al was je ent 18, het blijft een krachttoer waarvoor je een applaus verdiend! HERE HERE for the sportieve knakkers!

Gepost door: Little Witch | 05-05-08

@ allen mercikes
mercikes
mercikes !

(vooral die met marsepein !)

Gepost door: Aardvarksken zelluf | 06-05-08

De commentaren zijn gesloten.