23-05-08

Ein Luftballon

Daarnet overviel me hier een plotse opwelling van melancholie. Heeft het te maken met de Grimbergen die ik deze middag op het terras van het Plaasj café heb genuttigd in gezelschap van enkele goede vrienden, ik weet het niet. Vrijdagmiddag, u kent dat, de druk en de lat worden iets minder hoog gelegd. Lees dat we na de uitgebreide lunch geen hoge toppen meer scheerden qua productiviteit.
Het was daarom dat ik zo wat dromerig naar buiten zat te staren. Ik heb hier een prachtig uitzicht. Nu ja, een vergezicht. Weet u wat, ik maak er even een foto van…

Voila. Met bureau en alles. U ziet achter mijn rug een vrij wijds uitzicht met de Waaslandhaven in de verte. Goed, ik zat dus achterovergeleund wat naar buiten te staren tot mij plots een vliegend voorwerp opviel. Het was deze keer niet de torenvalk die ik dagelijks boven het veld hier zie hangen, noch waren het de scholeksters die soms luid piepend op het plat dak voor mijn kantoor komen zitten. Het was.. een eenzame traagvliegende ballon van een ballonwedstrijd. Dat van die wedstrijd weet ik omdat ik het kaartje eraan zag hangen. Zo helemaal alleen, dus hij moet toch al wat afstand hebben afgelegd, en zich hebben afgescheiden van de rest.
Hierdoor dacht ik terug aan mijn eigen jeugd, hoe we op het jaarlijks schoolfeest ook steeds aan zo’n wedstrijd deelnamen.
Ik verplaatste me helemaal in dat kindje dat ergens windopwaarts een half uur of – wie zal het zeggen - misschien wel een halve dag geleden met bibberende handjes zijn naam op dat kaartje had geschreven met de hoop dat iemand dat kaartje zou terugsturen. Liefst iemand van Heel Ver Weg. Wat een sensatie om dan uiteindelijk, aangemoedigd door mama en papa je ballon los te laten en hem haastig te zien opstijgen, opgepikt door een zachte zijwind, je kaartje zachtjes schommelend onderaan het strakke touwtje. Je ziet de ballon kleiner en kleiner worden, andere deelnemers achterna. Maar hij gaat hoger. En verder. Je weet dat die van jou sterker is. Je voelt het.
Tot zo’n ballon dan uit het zicht is en een anoniem leven gaat leiden, zijn eigen weg gaat. Maar toch nog aan je verbonden is door dat onnozele kaartje met je eigen hanschrift.
Zou het met kinderen ook zo gaan, vraag ik me af. Zweven zij ook zo onhoudbaar en snel uit je handen en is hun kaartje genoeg om ze aan ons te binden? U ziet, die Grimbergen doet zijn werk.
Ik kon me nog maar net bedwingen om niet even naar buiten te lopen en te trachten de ballon te volgen, maar hij vloog nog zo hoog dat ik besefte dat deze achtervolging nutteloos zou zijn. Dadelijk vliegt hij over de N49 en dan de Waaslandhaven in. Misschien wel naar het Groot Rietveld, waar ik eergisteren nog een roerdomp en drie bruine kiekendieven heb gezien. Of hij blijft hangen aan de boom waartegen sterke lee zich te pletter reed. Alles kan. En alles is toeval.
Als u dus straks een ballon vindt met een kaartje aan, stuur het terug. U gaat een kind blijmaken. En mij ook.

17:34 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Wij hebben ooit zo'n ballon in onze tuin gevonden, opgelaten door familie en vrienden van een trouwkoppel, of we zo vriendelijk zouden willen zijn van een kleine wens terug te sturen. Achteraf kregen we een foto van het huwelijk met een dankwoord. Leukleuk. 't Zijn dus niet alleen kinderen een aardvarkens die je ermee blij maakt.

Gepost door: zapnimf | 24-05-08

Gezellig buroke hebt ge precies hé ;-)

Gepost door: Zon | 27-05-08

Aha, Plaasjkafee, ten huize Dwarsligger ook goe gekend;-))) Den Dave (den baas) is ook een spécialleke !
Enne heeft Aardvarksen ook tickets voor Tina Turner ? Nicolleke wel ! Enne voor den eerste avond, da lappen ze mij niet meer gelijk met the Police (hoop ik, fingers crossed)
Groetjes !

Gepost door: nicole | 29-05-08

Niet enkel ballons... Op het strand van Terschelling vonden we ooit een minivlotje, gemaakt van 2 plastic colaflesjes en een(waarschijnlijk het picnic)zakje als zeil. In één van de flesjes zat een briefje met een adres in Engeland. We kochten een ansichtkaart van het dorpje waar we logeerden, en stuurden die naar het adres. Maanden later kregen we een bedankbriefje van een stelletje dat het bootje te water gelaten had tijdens hun huwelijksreis, met een stuk van een landkaart waarop de plaats van de "tewaterlating".

Gepost door: Affodil | 17-06-08

De commentaren zijn gesloten.