23-05-08

Ein Luftballon

Daarnet overviel me hier een plotse opwelling van melancholie. Heeft het te maken met de Grimbergen die ik deze middag op het terras van het Plaasj café heb genuttigd in gezelschap van enkele goede vrienden, ik weet het niet. Vrijdagmiddag, u kent dat, de druk en de lat worden iets minder hoog gelegd. Lees dat we na de uitgebreide lunch geen hoge toppen meer scheerden qua productiviteit.
Het was daarom dat ik zo wat dromerig naar buiten zat te staren. Ik heb hier een prachtig uitzicht. Nu ja, een vergezicht. Weet u wat, ik maak er even een foto van…

Voila. Met bureau en alles. U ziet achter mijn rug een vrij wijds uitzicht met de Waaslandhaven in de verte. Goed, ik zat dus achterovergeleund wat naar buiten te staren tot mij plots een vliegend voorwerp opviel. Het was deze keer niet de torenvalk die ik dagelijks boven het veld hier zie hangen, noch waren het de scholeksters die soms luid piepend op het plat dak voor mijn kantoor komen zitten. Het was.. een eenzame traagvliegende ballon van een ballonwedstrijd. Dat van die wedstrijd weet ik omdat ik het kaartje eraan zag hangen. Zo helemaal alleen, dus hij moet toch al wat afstand hebben afgelegd, en zich hebben afgescheiden van de rest.
Hierdoor dacht ik terug aan mijn eigen jeugd, hoe we op het jaarlijks schoolfeest ook steeds aan zo’n wedstrijd deelnamen.
Ik verplaatste me helemaal in dat kindje dat ergens windopwaarts een half uur of – wie zal het zeggen - misschien wel een halve dag geleden met bibberende handjes zijn naam op dat kaartje had geschreven met de hoop dat iemand dat kaartje zou terugsturen. Liefst iemand van Heel Ver Weg. Wat een sensatie om dan uiteindelijk, aangemoedigd door mama en papa je ballon los te laten en hem haastig te zien opstijgen, opgepikt door een zachte zijwind, je kaartje zachtjes schommelend onderaan het strakke touwtje. Je ziet de ballon kleiner en kleiner worden, andere deelnemers achterna. Maar hij gaat hoger. En verder. Je weet dat die van jou sterker is. Je voelt het.
Tot zo’n ballon dan uit het zicht is en een anoniem leven gaat leiden, zijn eigen weg gaat. Maar toch nog aan je verbonden is door dat onnozele kaartje met je eigen hanschrift.
Zou het met kinderen ook zo gaan, vraag ik me af. Zweven zij ook zo onhoudbaar en snel uit je handen en is hun kaartje genoeg om ze aan ons te binden? U ziet, die Grimbergen doet zijn werk.
Ik kon me nog maar net bedwingen om niet even naar buiten te lopen en te trachten de ballon te volgen, maar hij vloog nog zo hoog dat ik besefte dat deze achtervolging nutteloos zou zijn. Dadelijk vliegt hij over de N49 en dan de Waaslandhaven in. Misschien wel naar het Groot Rietveld, waar ik eergisteren nog een roerdomp en drie bruine kiekendieven heb gezien. Of hij blijft hangen aan de boom waartegen sterke lee zich te pletter reed. Alles kan. En alles is toeval.
Als u dus straks een ballon vindt met een kaartje aan, stuur het terug. U gaat een kind blijmaken. En mij ook.

17:34 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-05-08

Een met scheet gevulde fles

Deze morgen kon ik me weer eens ongestoord ergeren aan wat er ons zoal mediagewijs in de schoot geworpen wordt.. Ik bedoel het Grote Nieuws van vandaag, de spoorstaking. Dankzij de propaganda door onze media is het verkeersinfarct deze morgen uitgebleven. Integendeel zelfs: je kon vandaag vlotter naar Brussel rijden dan tijdens de kalmste zondag van de grote vakantie. Een pluim voor de doemdenkers van de media, die ons al 2 weken aan het waarschuwen waren voor de nu onbestaande file van de eeuw. Nog maar eens een les in bescheidenheid, zou je hopen.
De redactie van De Ochtend had ook de grote middelen bovengehaald tijdens deze treinstakingsochtendspits. Zo waren ze op het lumineuze idee gekomen om een live reporter te sturen naar …. het Zuidstation in Brussel. En wat dachten ze daar aan te treffen? Horden kwade passagiers misschien? Daar hadden ze de afgelopen week iets te hard hun best voor gedaan. De mensen waren – o wonder - blijkbaar toch voldoende geïnformeerd geraakt. En dus waren de stationsgangen leeg en stond er geen woedende menigte op de perrons. Dan maar een winkeltje in, dacht reporter Spillebeen. Om aan de uitbaatster te vragen of het nu kalmer was dan anders. Juist ja.
De vrouw antwoordde in gebrekkik Nederlands dat slechts de helft van haar personeel was opgeroepen, de anderen hadden een – wellicht verplicht – dagje vakantie. Dat verstond Spillebeen niet en maakte er dan maar uit dat slechts de helft van het personeel er was geraakt door de spoorstaking. En zo ging het nog even door.. een minuut of 3-4 om te zeggen dat er geen volk was in het station. Tijdens een staking ! Hij vermeldde ook nog dat er geen personeel aanwezig was, en dat de hangende televisieschermen geen treinen aankondigden. Om maar te illustreren hoe nuttig de bijdrage was.
De kampioen van verkleutering is – en daar gaat hij zelfs in concurrentie met Lea van Hoeymissen – Flip Feyten van Feyten of Fillet, het totaal overbodige programma dat het nieuws (dat ze van 6 uur ‘s ochtends al de hele dag lang herkauwen) als een verzuurde haarbal nog eens een laatste keer in je gezicht spuwt. Hoe deze mens omgaat met de personen die hij interviewt, en met de luisteraars is soms halucinant… net of we allemaal dementerende bejaarden zijn.
Vorige week was de minister van Buitenlandse Zaken van Albanië telefonisch te gast in het programma. (Beluister HIER de uitzending als u het niet kan laten. Het stukje begint op de 4de minuut) Hij heeft namelijk in Nederland gestudeerd en spreekt dus (héél) vlot onze taal. Dat kwam onze minister De Gucht vorige week goed uit tijdens zijn bezoek aan Albanië. Flip Feyten kon er niet van over hoe goed de minister toch wel op de hoogte was van ons land en hoe goed zijn Nederlands toch wel was en hoe raaaar het toch wel was dat een Albanees ten eerste kon studeren en dat ten tweede deed in Olland! Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat Feyten zoiets had van allé Albanezeke, kom het maar eens vertellen tegen de papa. Op een bepaald ogenblik was het net of hij sprak een kleuter toe die voor het eerst zelf op het potje was geweest, compleet met goedkeurend lachje en begrijpend ja ja ja hmhm en al. Luister vooral naar hoe hij BHV tracht uit te leggen en het eigenlijk zelf niet weet.. Ik schrok ervan dat die minister zich die Feytelijke beledigingen liet welgevallen. Achteraf bedacht ik dat de zo geroemde Albanese portiers waarschijnlijk wel zouden opgedragen worden om in ware GTA-stijl eens een bezoekje te brengen aan vrolijke Flip… en dus zou ik in zijn plaats toch niet meer zo gerust zijn thuis…
Meer en meer waait er een Radio 2 wind door Radio 1, en dat is geen gunstige evolutie. Ik heb net op tijd die iPod gekregen !

20:06 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: verkleutering, radio |  Facebook |

12-05-08

Nieuw speelgoed

Dit weekend ben ik ingewijd in de wondere wereld van de iPod. Dit wordt een stoefpostje, niet mijn gewoonte, maar voor een keer mag het. Het zal u misschien verbazen, maar ik bezat tot nu toe zelfs geen mp3-speler. 't Is te zeggen, ik heb er ooit wel een gehad, of twee om precies te zijn, maar die dingen werden nooit ouder dan een paar maanden. Opeens gaven ze het op, en so did I. Vermits ik geen Mac bezit, is het iPod verhaal ook zo een beetje aan mij voorbijgegaan. Ik hoorde hier en daar wel eens spreken over de iPod nano en zo, maar ik besteedde er niet veel aandacht aan, de muziekliefhebber in mij was al lang blij met cd's die ik zelf samenstelde met al dan niet gelimewirede mp3's.
Daar is nu dus dank zij mevrouw Aardvarksken nogal abrupt verandering in gekomen. Ik bezit nu niet alleen een iPod Classic, maar ook nog eens een ongelooflijke flashy B&W docking station om u tegen te zeggen.
Dat betekent dus dat ik vrijdagnacht (nadat ik het speelgoed gekregen had) al direct mijn 4Gb tellende mp3-verzameling op het ding gekwakt heb en een feestplaylist heb samengesteld tot het half vier werd, en de vogels hun eerste stemmen al lieten horen in de tuin. Zaterdagavond was het immers party time en ik wilde dadelijk scoren met mijn aanwinst.
We zijn nu maandagavond, het feestweekend is voorbij en ondertussen ben ik begonnen met het veriPodden van mijn cd-collectie. Ik ben aan de N ondertussen, en van de 80 Gb zijn er 10 gevuld. Krijgt een mens ooit 80 gig aan muziek bijeen vraag ik me af. Maar ik besef dat we later (later later, als we groot en sterk zijn, of oud en versleten) hiermee meewarig zullen lachen. Net zoals mijn old school AT286 met 20Mb harde schijf van euh... 19 jaar geleden nu ook aandoenlijk lijkt. En ik spijt heb dat ik het ding niet bewaard heb. Want niemand gelooft mij als ik zeg dat er een "turbo" knop op stond, waarmee je de snelheid van 8Mhz naar 16 kon verhogen..
Enfin, dat allemaal aan de kant en terzijde gezet. Ik heb toch maar een iPod. Ha ! En ik herontdek mijn cd's. Daarvoor alleen al is het de moeite. Twee cd's van Morphine teruggevonden. En Kiss My Jazz, een van de projecten van Rudy Trouvé net na zijn dEUS avontuur. Ooit live gezien in Hof ter Loo, nu ja, veel live zat er in Trouvé niet in. Hij zat op een stoel met zijn gitaar, naast hem een fles whiskey en een fles cola. En zijn gedachten - voor zover die er waren - ergens zwevend tussen maan en sterren. En ik herinner me precies dat de bassist op den duur ook was gaan zitten, vlak voor z'n versterker. Maar muziek maken konden ze, dedju dedju toch. Een aanrader !
Over dat feestje van zaterdag valt trouwens ook nog een en ander te melden, maar dat bewaar ik voor een volgende aflevering.. Ik moet dringend een cd gaan wisselen hiero...

23:17 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: muziek |  Facebook |

06-05-08

Tommeke Tommeke Tommeke toch !

Twee posts op een dag ? Normaal doe ik dat niet, maar ik kon het even niet laten. Tom Waits gaat toeren. En kondigde dat aan op een persconferentie. Nou ja..
Kijkt u vooral zelf.. En blijf tot het gaatje. (als de video niet werkt, want dat doet ie blijkbaar niet, klik dan HIER of surf naar YouTube en zoek op "Tom Waits Press conference").
Doen !

17:51 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: muziek, tom waits, concert |  Facebook |

Oranje boven ! *

Ooit schreef ik eens een stukje over mijn pogingen om de biodiversiteit in mijn tuin wat te verhogen en zo bij te dragen tot een beter milieu. Natuurbeheer in het klein, zeg maar. Wel, het zal u verbazen, maar ik haal er bescheiden resultaten mee !
Het is begonnen met een paar plantjes Look-zonder-look die ik 3 jaar geleden had geplant in de tuin. Die paar plantjes hebben zich ondertussen nogal succesvol vermenigvuldigd, overal in de tuin vind je nu de witte bloemetjes (“Da’s onkruid!” zei onlangs een bezoekster zonder groene vingers toen haar oog viel op mijn inheemse plantenverzameling, en ze voegde er een wenkbrauwophaling en een wegwerpgebaar aan toe).
Look-zonder-look is de waardplant van nogal wat vlinders, onder andere van het klein geaderd witje (een leek zou er een koolwitje in zien) en van het oranjetipje. Met het aanplanten ervan hoopte ik ooit eens een van die vlinders in mijn tuin te kunnen waarnemen en dat is me afgelopen weekend zowaar gelukt. Het klein geaderd witje had ik al eerder gezien, maar voor het oranjetipje was het de eerste keer in onze buurt. Buiten in de Gaume (Torgny, aaahhhhh, de JNM-kampen daar!) en in de Alpen had ik deze opvallende fladderaar nog nergens gespot. Dat ligt meer aan mijn vlinderkennis en mijn aandacht ervoor dan aan het voorkomen van die soort hoor, want ik geloof dat ze vrij algemeen verspreid is – op voorwaarde dat ze haar lievelingsplanten vindt. En kijk, het feit dat dat diertje dankzij mijn plantjes nu ook af en toe onze tuin bezoekt vond ik toch wel een overwinning. Het was trouwens het oudste biggetje dat mij er met overslaande stem attent op maakte : “PAPA PAPA de vlinders zijn terug !” En daar fladderde de oranjetip. Recht mijn blog op…
* voor de Nederlanders die misleid werden door de titel: nog een maandje geduld, dan is het weer aan jullie

09:28 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: natuur, tuin |  Facebook |