29-01-08

Breekbare meisjes

Wat is dat tegenwoordig toch met die frêle vrouwenstemmen ? Je kan de radio niet opzetten of je hoort wel een meisje met een breekbaar stemmetje een liedje zingen. Een mooi liedje dikwijls. Het begon zo ongeveer met Lilly Allen denk ik. En dan had je Kate Nash.. de onvermijdelijke, overhypte Londense puber met haar Foundations. Toen ik dat de eerste keer hoorde dacht ik hm, die ga ik eens toevoegen op mijn Myspace. En downloaden. Which I did. Maar als ik geweten had hoe dikwijls ik dat liedje nog ging moeten horen op alle radio’s (zelfs in Nederland was ik niet veilig)…Gelukkig is ze ondertussen uit de A-roulatie gehaald en vervangen door de Israëlische Yael Naim, the new soul zoals ze zelf zingt. Ook een heel mooi liedje.

En sinds een paar dagen horen we Soko, een schoon wicht uit Pawijs die geen ew kan uitspweken. En vals zingt. En muzikaal het niveau haalt van euh.. pakweg een Aardvarksken die als 19-jarige op de zolder met wat vrienden repeteerde met zijn Beloftevolle Rockgroep. (Waarom hebben wij toch geen platen uitgebracht toen? Omdat het internet nog niet was uitgevonden tiens. Tegenwoordig heeft een hond met een hoed op een myspace. En dus een publiek. Wij moesten het stellen met cassettes die op de zolder werden opgenomen en in het jeugdhuis werden verspreid. Wat ons wereldberoemd maakte bij de hoop en al dertig vrienden.)
Oh en we hadden ook geen sexy vrouwenstemmetje natuurlijk. ’t Zal daaraan liggen !
Enfin… wat wilde ik nu zeggen ? Dat de trend me opvalt. Dat hoe stuntelig zo’n madammeke ook klinkt, ze toch de nodige airplay krijgt. Maar dat het hun gegund is. Zo lang de heren van de radio maar niet overdrijven in hun enthousiasme. En ons af en toe ook nog laten genieten van The National. Of Beirut. Of zo.

11:18 Gepost door Aardvarksken in Muziek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: muziek |  Facebook |

25-07-07

Concertverslagje Zita Swoon

Hoe of het concert was. Geweldig natuurlijk. Ik volg Moondog Jr/Zita Swoon al vanaf het prille begin, van toen Stef Kamil nog bij dEUS speelde. Inderdaad, we worden samen oud. Daarom deed het zo’n deugd dat hij het concert begon met twee nummers uit hun eerste CD. Oh my god, ik zie plots dat die CD (hij ligt hier voor me op de schrijftafel) van 1995 is… en dat er zowaar een nummer op staat dat Jo’s wine song heet. Vinejo, nu gij!
Stef Kamil kwam alleen op met een akoestische gitaar en speelde daar, kwetsbaar en fragiel, Shall I let this good man in. Om het concert intiem te beginnen en het publiek meteen mee te krijgen. Uiteindelijk zouden we 5 nummers uit die cd te horen krijgen, waaronder The Ricochet, Moondog en Jintro and the great luna. Dat laatste was gedurende jaren mijn lijflied en nickname.. Er is maar één jintro die een hotmailadres heeft weten te scoren (en ik krijg daar nog steeds verkeerdelijk geposte fanmail op).
Van de oorspronkelijke bezetting spelen buiten Stef alleen Tom Pintens en Aarich Jespers nog mee. Maar de huidige setting verdient zeker zoveel respect. Vooral de uitbreiding met ‘les anges africaines’ mag er wezen, en niet alleen voor de looks.
Het werd een feestje, daar in het Rivierenhof. Aanvankelijk bleef iedereen mooi op z’n plaats zitten, maar naarmate er meer tempo in de set kwam zag je stilaan beweging komen in het publiek. Vanaf My bond with you and your planet (Disco!) stormden de eerste fans naar beneden om voor het water te gaan dansen. Tegen het einde van dat nummer stond praktisch iedereen te dansen. Ook Stef liet zich op zijn eigen wijze gaan.
Wat de concerten van Zita altijd zo prettig maakt is dat je ziet dat ze er zelf ook plezier aan beleven. En ze kunnen dat perfect overdragen op hun publiek. U had me tekeer moeten zien gaan gisteren.Of nee, bij nader inzien .. misschien liever niet..
Het voorprogramma was overigens ook verdienstelijk.. Trixie Whitley . Een voor mij tot gisteren onbekend braaf jong meiske uit het Gentse (vermoedde ik aan de hand van haar dialect) dat zo een beetje het midden hield tussen Ann Pierlé en Joss Stone. Maar leuke muziek, dat wel. Vandaag leerde ik op haar Myspace dat ze verdorie de dochter is van Chris Whitley en dat ze in New York heeft gewoond en vanalles en blablabla en dat het dan toch niet zo maar een verlegen schoolmeiske is. Mijn excuus bij deze. Trixie, ge zijt goe bezig. Ik vraag me af of ze al een cd heeft uitgebracht, want ik zou hem kopen.
Ik was mijn videocamera vergeten, maar heb toch met mijn fotoapparaat een filmke gemaakt van Everything is not the same.. net voor het publiek begon te dansen. Toevallig ging heel het nummer nog op mijn geheugenkaart. Het is tevens mijn eerste Youtube posting..Applaus voor het Aardvark ! Om u een idee te geven :

23:55 Gepost door Aardvarksken in Muziek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zita swoon, concert, olt, rivierenhof, live |  Facebook |

22-01-07

Friedl' en Arno

Deze morgen heeft het gezin Aardvarksken zich collectief overslapen. De twee aardvarkbiggen kan je dat moeilijk kwalijk nemen, die slapen sowieso tot je ze gaat wakker maken. Drie en half en vijf en half zijn ze, en als je ze niet wakker maakt slapen ze van 20u tot 9 uur of half 10. Ik hoor andere geluiden uit mijn omgeving, we mogen zeker niet klagen wat dat betreft!
Het was dus een stressy ochtend, daar hoeft geen tekening bij. Dit gaf mij echter wel de gelegenheid in de auto naar een van de beste programma’s op Radio 1 te luisteren: Het beste moet nog komen, met Friedl’ Lesage. Deze morgen was Arno te gast. Hij heeft namelijk een nieuwe cd uit en dat moet dan in elke talk show, gazet of radiozender uitgebreid worden uitgemolken. Een paar weken geleden was dat zo met Bart Peeters, die ik toen drie keer op 2 dagen hetzelfde interview heb horen geven : Op Stubru, op Radio 1 en in De Laatste Show, met telkens dezelfde “spontane” grappen.
Maar soit, daar wou ik het niet over hebben. Het programma deze morgen was zo mooi, zo puur, poëtisch bijna. Arno die zo relaxed vertelde over z’n jeugd en z’n vader, over het rock ’n roll zijn, over zijn jaren ’80 en hoe hij toen wat ontspoord was … Arno is een grote meneer, helemaal niet meer de macho die hij vroeger ten tonele bracht. De Arno van deze morgen was een kunstenaar, een wijze man. Iemand van wie je veel kan leren, en van wie veel mensen veel zouden kunnen leren. Je kon de warmte die in de studio hing bijna voelen, zo intiem.
Hèt moment van de uitzending was datgene waarop Friedl vroeg wat er toch in dat plastic zakje zit dat Arno overal mee naartoe sleurt. Ha, zei hij, mijn slaapgerief, je weet nooit waar je de nacht gaat doorbrengen. Waarop Friedl’ hem ertoe overhaalde om eens op te noemen wat er nu echt in zat. En dat deed hij dus, hij haalde het live on air helemaal leeg, geritsel incluis. Of hoe vrouwen mannen ertoe brengen om de inhoud van hun sjakos op tafel te leggen !
Ik beveel iedereen aan deze uitzending eens te beluisteren. Je gaat je er beter door voelen ! Je kan vandaag klikken op ”Beluister de jongste uitzending”, of vanaf morgen op “Herbeluister de jongste uitzendingen” en dan zoeken naar Arno. Doen !
Oh, en vanavond is Chevalier Arno weer te horen, onder andere op Cucamonga !

16:26 Gepost door Aardvarksken in Muziek | Permalink | Commentaren (4) | Tags: radio, cultuur |  Facebook |

02-08-06

Kommil ne Foopa !!

Goed.
Vanavond hebben we het dus vlaggen, zoals we hier zeggen.
We hebben twee tickets voor het uitverkochte Openluchttheater Rivierenhof om daar te gaan kijken naar Kommil Foo. De eerste keer dat ik die gasten aan het werk ga zien. Lang naar uitgekeken trouwens. Ze brengen een soort 'best of', met ondersteuning van een aantal andere muzikanten. Het beloofde dus een mooie avond te worden. Maar... hebt u AL EENS BUITEN GEKEKEN ? Het lijkt wel of Katrina na een schoonheidsslaapje van een jaar in vol ornaat voor de deur staat. Wat hebben we toch weer een geluk. Vorige keer met Joe Jackson stond ik daar op sandalen en in tshirt en korte broek.. dit keer zal het wat anders zijn. Ik ga alvast mijn trui en m'n Gore-Tex jas aandoen en een grote paraplu meenemen, om daar tussen 2000 andere verkleumde paraplu's te gaan zitten. Euh, staan, want wie gaat er nu op een nat stoeltje zitten...
Eén voordeel: we zullen niet blijven hangen tot twee uur zoals vorige keer :-)

14-07-06

Joe Jackson

Ik zag daarnet bij mijn Belstat gegevens dat er een bezoeker was geweest door op Google te zoeken naar “Joe Jackson Rivierenhof foto”. Maar.. dat kon hij hier niet vinden. Hewel, ik héb daar foto’s genomen, maar ik stond helemaal bovenaan het halfrond (vlakbij de cocktailbar!), en met mijn klein cameraatje dat slechts 3 keer optische zoom heeft kon ik geen interessante foto’s maken van het podium. Ik heb me dan maar wat uitgeleefd door onze vrienden te fotograferen, maar u begrijpt dat die beeldjes niet voor publicatie vatbaar zijn. Om de eventuele fotozoekers toch tevreden te stellen, zal ik boven dit stukje een overzichtsfoto plaatsen, waar je ergens vooraan op het podium toch ietwat Joe Jackson kan ontwaren, zij het dan niet meer dan een stipje.
Het concert was overigens geweldig. Ik had hem eens gezien in de jaren ’80 op de weide van Werchter. Ook toen was hij niet groter dan een vlekje. Foto’s heb ik daar al helemaal niet van. Voor de jongeren onder ons: toen bestónd dat gewoon nog niet, een digitaal fototoestel ! Stel je voor!
Maar we wijken af. Die mens zijn stem is op die 20 jaar geen haar veranderd. Heel vreemd om hem die oude bekende nummers te horen zingen. Hij opende het concert trouwens met 3 klassiekers na elkaar. De titels ben ik ondertussen vergeten, maar neem het van mij aan: sterk begonnen. Het verdere verloop was een mengeling van nieuw en ouder werk, waarbij hij af en toe grapjes maakte over de ouderdom van het publiek (“oh no, they get nostalgic” bij een herkenningsapplaus). Hij deed het overigens in trio: drummer Dave Houghton en bassist Graham Maby, twee muzikanten waar hij al die tijd mee heeft samengewerkt, begeleidden hem op zijn piano. Meer heeft zijn muziek ook niet echt nodig.
In het publiek ontdekten we nog enkele BV’s, waaronder Stef Kamil Carlens, helemaal alleen ocharme en een meiske van Ketnet.. dju, hoe heet ze nu weer. Sofie denk ik. Wauw, dat was ook alweer wereldschokkend nieuws ..
Begin augustus gaan we weer naar het OLT, dan ga ik eindelijk Kommil Foo eens zien. En nu is het stilaan tijd om naar huis te gaan. Het zomert tenslotte veel te veel en veel te verleidelijk om hier op die muffe bureau te blijven zitten.

10-07-06

Cactusfestival

Er stonden voor de Aardvarkskens weer heel wat socioculturele activiteiten op het programma dit weekend. Zaterdag zijn we ondanks babysitproblemen toch nog op het Cactusfestival in Brugge geraakt. Dat babysittekort werd gelukkig op het nippertje ingevuld door mijn lieve schoonbroer die er niks mee inzat om op de twee kleine aardvarkskens te komen passen. En achteraf bekeken, we hadden ze ook kunnen meenemen naar Brugge. Ik heb nog nooit zoveel baby’s en kleuters gezien op een festival als daar aan het Minnewaterpark. Een heel gezellige easy sfeer hing daar. Dat kwam ook wel door het programma van zaterdag vermoed ik, vooral oudere-nog-niet-vergane-glorie op het podium, waardoor het publiek gemiddeld ook iets ouder was. En die hadden dus hun kinderen meegenomen.
Het eerste concert dat we zagen was dat van Ann Pierlé. Niet zo oud, maar toch ook al bezig van in de jaren ’90. En deze keer heeft ze echt haar ding gevonden lijkt het wel. Ze geeft zich volledig op het podium, achter haar piano of met haar trekzak. Alles kan altijd beter, dat is bekend, in het geval van Ann Pierlé zouden we dat gerust kunnen stellen voor haar outfit. Want wat voor bloemzak had ze nu toch weer aangetrokken. Of zou dit een product zijn van Antwerpen Modestad?
Ondertussen had Justin Henin haar finale kansloos verloren en betrad Buffalo Tom het podium. Na een eerder aarzelende start evolueerde dit optreden toch naar een geweldig hoogtepunt. Wat mij 20 jaar geleden ook al opviel, namelijk dat ze met drie toch voor een heel vol geluid konden zorgen, bleek ook nu weer. Ze wisselden oude nummers af met nieuwe (nieuwe cd!) en hadden zo veel succes dat ze zelfs bisnummers mochten brengen. Dat duurde voor de organisatie echter net iets te lang: tijdens het tweede bisnummer zetten ze gewoon de elektriciteit af. Gedaan concert, maar een tevreden publiek én een tevreden groep.
Dan was het wachten op Rufus Wainwright. Daarvoor waren we eigenlijk gekomen. Tegenover het concert met een volledige groep dat we vorig jaar meemaakten in de AB, werd het hier een heel intiem solo-optreden. Rufus alleen aan de vleugel, afgewisseld met nummers op akoestische gitaar. Een van zijn muzikale zusjes (nou ja… je zou voor minder homo worden), zong een paar duetjes met hem mee, waaronder de mooie Leonard Cohen-cover Hallelujah, ergens halverwege de jaren ‘90 nog heruitgebracht door Jeff Buckley. Rufus speelde zowat al zijn bekende nummers en je zag dat ook hij ervan genoot om in dat gezellige park, in het goeie weer en de toffe sfeer zijn ding te doen. En het publiek genoot met hem mee. Mijn foto’s van Rufus vind je hier.
Tijd om te eten dan. Ik ben al een tijdje uit het festivalcircuit verdwenen, maar het aanbod, zelfs op zo’n klein festival als dit, was toch enorm uitgebreid tegenover de hamburger/friettent van vroeger. Na wat Koreaanse specialiteiten en een pita volgden we het concert van The Tragically Hip op het grote scherm naast het podium. Ook weer een vernieuwing tegenover vroeger (Aardvarksken ontdekt de wereld): je hoeft niet persé te drummen tot vooraan om goed te kunnen zien. Ook hier weer een zanger die zich helemaal gaf. En een gitarist die eruit zag als iemand van Status Quo uit begin jaren ’70. Niet echt hip, maar een goed concert zowaar !
Het concert van Gnarls Barkley (door Aardvarksken steeds Gnarf Barclay genoemd) hebben we niet meer afgewacht. Een mens wordt wat ouder, een rug wat zwakker en vooral omdat de 2 nachten ervoor ook bijzonder kort waren, was het stilaan tijd de anderhalf uur durende rit huiswaarts aan te vatten. Als het programma meezit komen we volgend jaar terug. Mét de kinderen !