25-04-08

Copa Banana

Zo.. genoeg gezwegen. Die tien mijl kruipt echt ni in je kleren. Eerder in je benen. In mijn kuiten dan vooral. Aandachtige lezers weten dat ik sukkelde met een achilespeesontsteking, net in wat het hoogtepunt moest worden van de voorbereiding voor de 10 Miles. Daar kwam dan nog een griepachtige infectie achteraan, die me zelfs noopte tot het nemen van antibiotica, waardoor het helemaal bergaf ging met de conditie. Ik miste er zelfs mijn hertest in de Beweegmobiel door, wegens thuis met meer dan 39°C koorts.
Mijn target van 1u20 had ik laten vallen en bijgesteld naar 1u35. Het parkoers was dit jaar ook iets zwaarder dan de vorige edities, vooral omdat de Waaslandtunnel net voor de finish lag.
Hoe was het dan eigenlijk, wil u weten. Juist ja. Wel, het viel nogal mee. Er was een massa mensen op de been, dat hebt u al in allerlei blogs en de nationale pers kunnen lezen. Hoe dat voelt om daar tussen te lopen, ik probeer het u te beschrijven.
Voor de start positioneerden we ons tussen de massa. In de verte zagen we de startlichten hangen. Toen die op groen sprongen … gebeurde er gedurende 5 minuten niets. 5 minuten, dat is lang als je staat te wachten. Na die 5 minuten begonnen we te stappen en nog eens vijf minuten later stapten we eindelijk op de registratiemat onder de startboog. Ik realiseer me nu dat de eersten toen al meer dan 3 kilometer gelopen hadden…
Vanaf dat moment liep onze tijd dus. De tijd. Wij nog niet. Dat duurde nog wel een hondertal meter. En dan was het nog meer strompelen en zien dat je niet op elkaars hielen trapte dan lopen. Goed, na een paar honderd meter ging dat wel, je leert ermee leven dat je midden in een mensenzee zit, je laat je leiden door het tempo van die duizenden voorgangers. Op weg naar de Kennedytunnel zagen we een eerste slachtoffer langs de kant liggen. Het Rode Kruis erbij, voetjes omhoog… iemand die geen 4 km kon lopen blijkbaar. Als een kudde gnoes stortten wij ons onverstoorbaar verder de diepte in. Het zwarte gat van de Kenedytunnel in. Opvallend: de goeie akoestiek, de blauwe zaal van De Singel is er niks tegen. Blijkbaar hebben de ontwerpers er alles aan gedaan om met poreuze wanden en plafond het geluid zo veel mogelijk te beperken. Heel wat anders dan de Konijnenpijp, die met zijn tegelwanden klinkt als een lege badkamer.
De ademhaling en de benen zaten goed tijdens de eerste deftige beklimming naar het nieuwe gerechtsgebouw. De Ammantunnel was een korte kuitenbijter. Maar doordat je wist dat het maar een kleintje was, werd ook dit gemakkelijk verteerd. Terug buiten, in het zonnetje. Die allesverdorrende en uitdrogende bol. Oh wat vervloekte ik de late lente en het afwezig zijn van bladerdek in de stad.
Stilaan begon het zweet toch op te duiken. Een fles water was dan ook dringend nodig. Van op het terras van Chat le Roi hoorde ik plots luid mijn naam. (Iets minder sportieve) vrienden hadden me opgemerkt tussen de voortrazende meute atleten (sic). Dat geeft een boost zoals je er zelden een meemaakt dus na een klein rondedansje vervolgde ik aan een hoger tempo mijn weg. Over de Vlaamse Kaai naar de Scheldekaaien, waar eindelijk wat ruimte was, zodat je niet constant moest uitkijken om niet over voorgangers te vallen. Na de kaaien kwamen de kasseien van de Suikerrui en de Grote Markt, om zo naar de Meir te lopen. Ik had ondertussen een dipje. Ik merkte dat ik ’s morgens niet genoeg had gegeten. Ik twijfelde of ik het zou halen, die tunnel moest nog komen en ik voelde mijn benen slapper worden. Er waren ook al meer dan 10 kilometer gelopen. Op de Meir geschiedde dan het wonder. Een religieus mens zou er lyrisch van worden, ik spreek liever over een gelukkig toeval. Voor me liep een gast die blijkbaar dingen meesleurde waar hij vanaf wilde. Een banaan bijvoorbeeld. Hij liep plots naar de kant en gaf die banaan aan een toeschouwer. Ik reageerde onmiddellijk en griste die banaan uit de handen van de verbouwereerde mevrouw. Ha ! Mijn redding ! Gulzig trok ik de vrucht open en stopte haastig doorlopend een veel te groot stuk in mijn mond. Die gast had dat blijkbaar gemerkt, kwam even naast mij lopen en zei “dees meugde oek nog hemme” waarop hij een blik Redbull in mijn handen duwde. Echt, een godsgeschenk. Ik denk dat het dit is dat mij door de tunnel heeft gehaald die een goeie 4 km verder lag. Uiteindelijk eindigde ik in 1u36, wat zeker niet slecht is gezien de manke voorbereiding.
’s Anderendaags las ik in de krant dat een vriend van me (ook een veertiger) de afstand in een uur heeft gelopen. Eén uur en 0 minuten ! Respect.
Respect ook voor M. die vlak na de finish in elkaar zakte en een dag aan allerlei buisjes en draadjes op Intensieve Zorgen heeft gelegen. En voor de ambulanciers van die dag: ik zag 4 ziekenwagens in de Konijnenpijp staan toen ik erdoor liep. En dan lag er nog iemand waar nog geen ambulance bij was. Slachtoffers die net voor de eindmeet helemaal instortten. Tja, als je onderweg geen banaan eet kan dat gebeuren…

15:14 Gepost door Aardvarksken in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: lopen |  Facebook |

12-03-08

Aardvarksken beroemd !

“Waar is Dirie Waris?” moet een van de meest gestelde vragen geweest zijn die de Brusselse politie stelde afgelopen weekend. Zo’n naam.. dat kan een Aardvarksken toch niet zomaar laten liggen.
Waris Dirie? En vooral, weet er nog wel iemand of er ook maar iets dat ze vertelt Waris ?
Zo.. dat was weer bijzonder spitsvondig van mezelf. Maar wat doet een mens ermee. Ik vind het raar dat ik dit voordehandliggende grapje nog niet op de televisie of de radio heb gehoord. Of heb ik het gewoon gemist? In dat geval, sorry voor het overnemen.
Maar dit slechts terzijde. Het blijft toch iets vreemds dat bloggen. Soms zit ik op de meest onnozele momenten te denken, ah dat moet ik onthouden, da’s iets om op te schrijven. En als ik het dan uiteindelijk neergeschreven heb, wis ik het hele stukje omdat het eigenlijk toch maar onzin is. Of omdat ik vind dat het onzinnig is om te publiceren.
Dit gaat weer even helemaal nergens naartoe, maar kijk, een gunstige wind heeft me naar hier geleid : iemand van de beweegmobielmensen houdt blijkbaar een blog bij en daar staat toch wel een verwijzing naar mijn loopvorderingen in zeker. Het kan niet op de laatste tijd… Aardvarksken rules !

Oh en Zap, ja ik heb Midas Dekkers gelezen. Even dacht ik, djeezes wat een ongelooflijke onzin bralt die vent uit, Alzheimer slaat toe ! Maar even later begreep ik dat het allemaal maar om te lachen is. Iedereen vergeet dat MD vooral met veel ironie af en toe tegen de schenen van de mensheid stampt. Hij beseft duidelijk dat hij zelf ook af en toe beter eens wat zou bewegen, het zou zijn overgewicht in elk geval ten goede komen. Want ik ken geen enkel wild dier dat daar last van heeft.

15:57 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: lopen, bloggen |  Facebook |

10-03-08

Tendinitis

Het kon niet blijven duren natuurlijk. Intensief trainen na een maandenlange nietsnutpauze, dat komt niet goed. Mijn loopschema schrijft me 4 trainingen per week voor, met de zwaartepunten (nou ja) voor zaterdag en zondag. Maandag en woensdag zijn minder intensief en dienen om de spieren wat soepel te houden (veronderstel ik). Maar de combinatie van intensief lopen en nieuwe schoenen maakt dat ik nu met een overload blessure zit: een duidelijk voelbare ontsteking aan de rechterachillespees. Vorige week voelde ik het al aankomen, maar je kent dat: "ach ik zal wel gewoon een beetje stijf zijn", waarschijnlijk door het nogal hobbelige parcours dat ik pleeg af te lopen. Maar neen hoor, zaterdag voelde ik de pijn al opkomen tijdens het lopen. En het werd er nadien niet beter op. Rusten dus. En dat terwijl ik net zo goed bezig was. Dedju dedju dedju.
Het schijnt normaal te zijn dat hart en longen veel sneller terug op conditiepeil zijn dan spieren en pezen. Met andere woorden, puur conditioneel kan je 10 of 15 km lopen, maar de rest van je lichaam volgt niet. En dan krijg je problemen. Een mooie uitleg, maar waarom denk ik daar niet op voorhand aan ?Ik ben in elk geval wel blij met mijn huidige conditie. Lang geleden dat ik zo vroeg op het jaar al zo ver stond. Volgende week zullen we daar trouwens bewijs van hebben want dan is het tijd voor de hertest in de Beweegmobiel.

Euh..
(angstig) Ik merk plots dat ik de hele week "In De Kijker" sta bij Allesoverdeskynetblogs ... Qua druk op mijn schouders kan dit alweer tellen. Ik zal mijn best doen om hier zo veel mogelijk en zo luchtig mogelijk en zo humoristisch en intelligent en zo.. voort mogelijk te posten de volgende dagen. Tenslotte moet een mens die in de kijker loopt zijn ereschavotje verdienen he.
In elk geval : aan alle toevallige en nieuwe passanten ! Weest welgekomen ! Neem een glas, zet u er even bij en scroll door 2,5 jaar Aardvarkskensleven. Ik heb mij niet verveeld, en ik hoop van u hetzelfde !

15:50 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: lopen |  Facebook |

07-02-08

Tunnelvision

Het is me eindelijk gelukt om nieuwe loopschoenen te kopen. Euh, running shoes bedoel ik natuurlijk. Na een voetanalyse en een test op de loopband ben ik nu de trotse eigenaar van een paar Brookes, verstevigd aan de binnenkant omdat mijn voet wat naar binnen draait tijdens het lopen, u moet het een expert horen vertellen om het te begrijpen. Ik hoop dat ik nu van de blauwe nagels verlost ben als ik eens meer dan 12 km durf te lopen… En het frictiesyndroom zou ook niet meer mogen terugkeren, zelfs niet bij intensief trainen.
Over dat trainen gesproken, het gaat vlot ! Ik heb via Myasics een trainingsschema berekend (3 tot 4 dagen per week) en heb er al een paar looprondes in uitgezet (cool, met de satelietkaart kan je tot op de meter juist de afstand berekenen). Iets gelijkaardig vind je op.. Mapmyrun overigens. Nog ruim twee maanden voor de start van de Antwerp 10 Miles .. ik ben nog nooit zo vroeg beginnen trainen !
Deze editie wordt wel bijzonder, want voor de eerste keer wordt de Kennedytunnel in het parcours opgenomen.. Ik rij daar dagelijks door en vermits ik er elke keer in de file sta heb ik tijd genoeg om eens rond te kijken.. Het wordt een bijzonder zware klim van het diepste punt van de tunnel tot helemaal boven op de oprit, om dan weer af te dalen onder het nieuwe gerechtsgebouw en uiteindelijk aan de Amerikalei terug boven te komen. Daarna richting Grote Markt en door de Waaslandtunnel naar de aankomst op Linkeroever. Drie tunnels na elkaar.. of hoe je in ’t stad toch een heuvelachtig parcours kan maken ..

11:30 Gepost door Aardvarksken in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lopen, antwerp 10 miles |  Facebook |

15-01-08

Het lopend vuurtje

Kan er iemand mij eens een pakje motivatie sturen om terug te beginnen lopen? Hier op mijn werk loopt een beweegprogramma waarvoor ik mij als enthousiasteling samen met een honderdtal collega’s natuurlijk direct heb ingeschreven. De Beweegmobiel stond hier op de parking, en de uitgevoerde test bewees dat het met mijn conditie niet bijzonder erg gesteld is, maar dat het wel beter kan. Voor de Beweegmobiel-ingewijden : net geen 4 op de schaal van 7.
Wat mijn vetgehalte en gewicht betreft haal ik zonder moeite een 7. Dat was geen uitdaging voor het schrale kieken dat ik ben, maar die conditie, daar dient wel wat aan geschaafd. Vooral omdat we hier op 20 april gezamenlijk de Antwerp 10 miles gaan lopen. En ik heb mijn richttijd daar op 1u30 gezet. Niet bijzonder snel, maar wel sneller dan al mijn vorige edities. Ah ja, ik dacht, die professionele begeleiding zal wel wat teweeg brengen qua athletisch vermogen van het aardvarksken.
Yeah right, ik heb sinds mijn beweegtest - en da’s toch al van in november geleden - nog geen meter gelopen. Het is er het weer niet voor. Het wordt te vroeg donker. Of ik ben te laat weggeweest de avond ervoor. Of ik heb geen tijd. Of de kinderen moeten eerst in bed. Of ik ben er alleen mee thuis. Of er is net een goed programma op tv. Of op de radio. Of ik heb gewoon geen goesting ...
Op 17 maart hebben we een hertest, waarop wordt verwacht dat je conditie een punt verbeterd is ten opzichte van de initiële test. Nu kan ik enorm goed presteren onder deadlines. Ik heb eigenlijk deadlines nodig. Ik kan op een dag of een avond het werk van een week verzetten. Maar het probleem is dat dat met conditie niet werkt. Een lichaam kan geen half jaar inhalen op een week. Dat moet ik mezelf eens dringend wijsmaken. Misschien dat dit blogstukje helpt. Komaan Varksken : run !

13:32 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: lopen |  Facebook |

04-04-07

He, kleine meid op je kinderfiets ...

Vorig weekend ben ik eindelijk terug begonnen met lichte looptrainingen. Voor de 10 Miles is dit wel hopeloos te laat, maar .. misschien ben ik wel fit tegen de stadsloop van Gent (17 mei). Of The Classic in Tessenderlo (9 juli).
Hoe dat zo komt dat ik terug begonnen ben ? Want ik heb toch nog altijd die hernia? Inderdaad, daar moet ik trouwens vrijdag weer eens voor naar de pijnkliniek voor de ultieme epidurale. Als die niet helpt, moet ik geopereerd worden .. Maar ik heb er goeie hoop op.
Dat ik toch aan het lopen ben komt door mijn oudste dochter. Die was vorige week thuisgekomen van de school en zei toen dat de hele school (enig gevoel voor pathetiek is ook haar niet vreemd) haar uitlachte omdat ze nog niet zonder wieltjes kan fietsen.
Daar werden we eventjes op onze ouderlijke tekortkomingen gewezen door onze vijfjarige spruit. Vol schuldgevoel beloofde ik haar dat we tijdens het weekend zouden leren fietsen. Ik had al een borstelsteel klaarstaan in het tuinhuis. (Nu ja, tuinhuis.. zo ziet het er vanbuiten wel uit, maar je kan amper 1 meter naar binnen eer je tegen de opgestapelde en vervolgens omvergevallen rommel aanbotst … een werkje voor deze zomer!)
Zaterdag dus eerst die borstelsteel gemonteerd op haar fiets, daarna de bandjes opgepompt, het zadel verhoogd en daar vertrokken de aardvarkskens voor de eerste rijles. We kozen een rustige autovrije straat uit om te oefenen. Dat ik nog een trui aanhad en mijn gewone stapschoenen was een kleine misrekening. Zo’n kind kan namelijk een serieus tempo ontwikkelen. En loop er maar eens achter. Het evenwicht was nog niet helemaal daar, maar het ging toch wel. Geen valpartijen, geen kapotte knieën, geen schaafwonden vol kleine steentjes. En een megafiere papa op sleeptouw.
Ik voelde me echt thuis in mijn vaderrol. En mijn dochter in haar grotemeidenrol. Ze was zo fier dat ze tegen elke wandelaar of fietser al van ver riep “Meneeeeer” (of alnaargelang “Mevrouuuuwwww”), “wij leren fietsen zonder wielekeeeuuuus !!”, waarna meestal een stevige onverwachte draai naar links of rechts volgde en ik halfstruikelend en bijna buiten adem uitriep “Voor U Kijken ! En Sturen Met Twee Handen Aan Uw Stuur !!, Mooi Aan De Kant Blijven!” Ik denk dat de fierheid van me afstraalde, want de sympathieke, lachende blikken van de tegenliggers waren niet alleen naar dochterlief gericht.
Zondag had ik mijn voorzorgen genomen voor de tweede sessie: getooid met mijn mooiste loopkledij huppelde ik sportief achter mijn fietsende dochter aan. Die ik overigens over steeds langere stukken los kon laten. Eerst had ze dit niet door, maar toen ik het haar vertelde zei ze, een beetje meevoelend met haar joggende papa “als je moe bent mag je stappen hoor papa, ik zal wel fietsen”. Yeah right. Maar toch, het verliep vlotter dan ik had verwacht.
En zo liep ik dus zonder problemen mijn klein toertje van 6 km. Ik maakte me onderweg al voorstellingen van hoe ze mij later fietsend kan begeleiden op langere trainingen, zoals er wel meer vaders-met-kinderen joggen. Dan kan ik eindelijk eens drinken meenemen voor onderweg, want zo’n flesje Spa vasthouden gedurende 16 km.. op den duur weegt dat als lood.. En zo'n flashy gordel met van die miniflesjes zie je mij ook al niet dragen, dat is voor De Echte Lopers, die van het type dat je al van ver kan ruiken door de grote hoeveelheden uitgesmeerde spierzalf.

12:46 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: persoonlijk, kinderen, lopen, fietsen, aardbiggetjes |  Facebook |

06-11-06

Marathon .. of niet?

Commotie op de weblog van Koen Fillet. U weet wel, de radiomens van onder andere Wilde Geruchten die zich gedurende een jaar voorbereidde op de marathon van New York. En heel wat lezers en fans had. Mensen die zondagmiddag, bij gebak en koffie, elkaar aanstootten en zeiden van allé, de Fillet is zijn marathon aan het lopen zie.
Ik liep zelf op de boekenbeurs rond zondag en aan de stand van Canvas dacht ik er nog aan. Even later, bij een kop koffie, las ik in de gratis krant van Het Nieuwsblad dat Fillet helemaal niet meeliep wegens een volledig stukgelopen meniscus. En dat hij dat al anderhalve maand wist, maar dat hij daar contractueel niets over mocht communiceren.
Wie de blog wat gevolgd heeft wist dat het er maar met een zijden draadje aanhing of Koen de marathon zou lopen. Hij mocht geen duurlopen doen, moest trainen op de fiets enzovoort. Nu is er op zijn blog een hele discussie gaande tussen mensen die vinden dat hij een leugenaar is, dat hij bedrog heeft gepleegd, dat hij verdorie met overheidsgeld naar NY is gevlogen zonder dat het nodig is … de gekste argumenten eerst. De moeite om te lezen.
Koen verdedigt zich door te zeggen dat hij nergens heeft gelogen. Dat hij alleen sommige dingen heeft verzwegen. Nu ja, whatever, ik vind het vooral jammer voor hém. Het moet enorm pijn doen om dat doel aan je te zien voorbijgaan door een stomme knie. Ik heb zelf in mijn amateuristische loopcarrière al wel eens blessures gehad waardoor ik bepaalde dingen moest uitstellen en daar voel je je dan zeker niet lekker bij.
Ik kan enkel respect hebben voor iemand die voordien nooit aan sport gedaan heeft en die nu door dit programma is begonnen met lopen. En dan heb ik het niet alleen over de 6 deelnemers, maar aan de wellicht tientallen mensen die onder andere door dit programma zijn begonnen met lichaamsbeweging. Want – eat my shorts, Midas Dekkers – sport is wel degelijk gezond !
Nèm !

14:57 Gepost door Aardvarksken in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: lopen, blogs |  Facebook |

27-09-06

Run run run run run

“You’ve got to run run run run run, take a drag or two” zongen The Velvet Underground en Nico in mijn geboortejaar.. (geweldig album overigens!). Zaterdag kondigt zich in die zin alweer een sportieve prestatie aan die kan tellen.
Mevrouw Aardvarksken had zich met enkele collega’s ingeschreven voor de Ekiden kustmarathon, maar door een zeker gebrek aan training heeft ze wat dat betreft de pijp aan Maarten en het startnummer aan Aardvarksken doorgegeven. Dus nu kan ik in haar plaats 10 km gaan lopen in Nieuwpoort. Tot daar aan toe. Maar vrijdagavond staat er een kwis op het programma bij mijn klant. En normaal loopt dat uit (u weet hoe dat gaat) tot in de vroege uurtjes. De vroege uurtjes die ik normaal gezien in mijn bed zou moeten doorbrengen met het oog op mijn glansprestatie van de dag nadien.
Ik hoop maar dat er deze keer géén fotograaf in de wisselzone staat om mij frontaal te portretteren, want die foto van in Mechelen is het echt niet waard om gepubliceerd te worden. Goed dat ze er mijn naam nog niet onder gezet hebben :-) !

16:39 Gepost door Aardvarksken in Web | Permalink | Commentaren (6) | Tags: lopen, kustmarathon, ekiden |  Facebook |

18-09-06

De Triatleet

Dat Aardvarksken een sportieve knaap is, hoef ik jullie als trouwe lezers niet meer te vertellen. Mijn heldenverhalen over gelopen Miles en K’s zijn jullie niet vreemd. Afgelopen zaterdag was het weer eens zo ver. Ik had me geëngageerd om met enkele collega’s mee te doen op de Business Trio Triatlon in Mechelen. Niet dat ik plots een triatleet ben geworden. Nee, zwemmen in een kanaal dat naar dode vis ruikt en een kleur heeft als een emmer dweilsap na het schrobben van een cafévloer is nog steeds niet mijn ambitie. Laat staan dat ik een kilometer zou kunnen zwemmen zonder stoppen.
De bedrijventriatlon speelt in op de trend van teambuilding. Je moet een team builden dat bestaat uit een zwemmer, een fietser en een loper. De respectievelijke afstanden zijn 1 km, 38 km en 8.5 km. Dat loopnummer zag ik wel zitten, toen ze me in januari vroegen of ik wilde meedoen. Januari, dat was dus lang voor die vier (4 !) keelontstekingen die ik tussen juni en september heb moeten verwerken, en waarvoor ik nu nóg dagelijks 1 gram penicilline door mijn getergde keelholte mijn biologisch dode maag injaag. Dus dat was ook toen ik nog in goede conditie verkeerde.
Zaterdagmorgen zag dit er helemaal anders uit. Sinds mei geen meter meer gelopen, de laatste week ook niet veel geslapen (ik heb het u nog niet verteld, maar donderdag heb ik in de AB een prachtconcert gezien van Ozark Henry, met gratis CD en miet & griet achteraf!), dus de conditie lag een beetje aan diggelen. En de nieuwe schoenen die ik begin augustus besteld had zijn damn damn damn nog steeds niet geleverd in de loopschoenenwinkel, zodat ik mijn oude kloefen moest opdiepen uit het persoonlijke oudekloefenarchief.
Aardvarksken laat zich echter niet kennen en liet zich dus gewillig meevoeren naar de oververhitte slachtbank, daar aan de oever van het kanaal. 30 °C was het. In de schaduw. En het loopparcours lag voor het overgrote deel in de zon. U kan het zich voorstellen. De eerste 6 kilometer fixeerde ik mijn blik op een bevallige verschijning in een zwart looppakje. Dat verzette mijn zinnen en hielp me een tempo aan te houden dat toch niet al té veel onder mijn normale niveau lag. De laatste tweeënhalve kilometer echter moest ik het looppakje laten gaan. Jammer genoeg. Weg poep. Ik viel terug op mezelf en ik constateerde tot mijn ontzetting dat er niet veel was om op terug te vallen. Een sporadische toeschouwer hier en daar langs de kant van het kanaal bleek dit ook te merken. Ik moet er waarlijk slecht hebben uitgezien want de “komaan joenge, nog efkes” en de “’t is waarem eh manneke” waren niet uit de lucht. Telkens werden die door mij beantwoord met een lijzige, holle blik, snot over mijn kin, zweterig plakkend haar op mijn voorhoofd, een ademhaling die een astmapatiënt doet huiveren en een tempo dat ons bomma met haar loopkarretje nog had kunnen bijhouden, moest het mens nog leven.
Uiteindelijk slaagde ik er toch nog in om voor het donker de finish te bereiken. Ik kreeg er in de laatste rechte lijn zowaar zelfs nog een eindspurt uitgeperst toen ik in de massa aan de aankomst mijn collega’s plots mijn naam hoorde scanderen. Een fotograaf met telelens stond strategisch opgesteld net achter de aankomst. Dat moet een vreselijk beeld zijn geweest dat op ‘s mans netvlies werd geprojecteerd. De aankomst van een ongetrainde, leeggelopen, oververhitte en gedeshydrateerde sukkelaar. Er waren mijns inziens interessantere beelden te schieten, daar in de Dijlestad. Tenminste ik heb er toch een stuk of wat interessante gezien.
Na de aankomst stortte ik me, het hoofd rood, de benen slap, op de appelsienen en bananen en isotone drankjes die waren uitgestald. Ik moet eruit gezien hebben als had ik een marathon gelopen. Een uur en een verkwikkende douche later liet ik de sportdrankjes voor wat ze waren (ondrinkbaar suikervocht) en concentreerde ik me dan maar weer op het veelvuldig aangereikte bier. Dat biotoop lag me iets beter. Met als gevolg dat er weer een veel te korte nachtrust volgde, want zondag werd besteed aan het afwerken van de Besta combinatie, die nu toch wel echt indrukwekkend is geworden.
Deze morgen merkte ik dat ik zaterdag op armen en aangezicht een mooi bruin kleurtje heb gekregen. Dan is het toch èrgens goed voor geweest.

26-04-06

10 Miles Update !

Na publicatie van de officiële uitslag op running.be blijkt dat we nog sneller gelopen hebben dan gedacht. Ik spreek hier precies in het koninklijk meervoud, maar dat is omdat ik mezelf en mijn broer bedoel. Dat koninklijk meervoud is overigens een kwaal die veel sportlui hebben als ze geïnterviewd worden. Hebt u dat ook al gemerkt ? Vooral de onfortuinlijke Tom Steels zijn daar het slachtoffer van. Tom hebben het altijd over Wij. “Wij hebben goed getraind deze winter zodat we klaar zijn voor de voorjaarsklassiekers. Jammer dat we door die val wat achter zijn op schema maar we hopen dat we er weer staan voor het najaar…” enzovoort enzovoort. Je moet er eens op letten. Soms denk je dan dat hij het over hem en zijn trainingsentourage heeft, maar neen hoor, het gaat over zichzelf. Dat moet daar een gezellige boel zijn ’s avonds, als ze allemaal samen aan tafel zitten.
Terug naar zondag, naar de 10 Miles. Mijn officiële tijd is 1u28min (en nog wat seconden). Met die drie minuten die we moesten stappen eer we onder de startboog waren erafgetrokken, betekent dat dat ik er toch in geslaagd ben om de 10 mijl op 1u25 te lopen. Mijn dag is weeral goed.
De blaren zijn zo goed als genezen. Een dezer trek ik - jullie raad indachtig - naar de Decathlon om mij eens een nieuw en deftig paar loopschoenen aan te schaffen. Voor het overige ben ik zeer goed gerecupereerd. Geen sprake van enige stijfheid. Dus ik ben in feite klaar om net als Betty Spencer Dwars door Brugge te lopen… I’ll keep you informed !

16:17 Gepost door Aardvarksken | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lopen, 10 miles, antwerpen |  Facebook |

24-04-06

I'm jogging

Zo. Het is weer voorbij. De 10 Miles bedoel ik. Er was weer een massa volk op Linkeroever. Het begint meer en meer een soort festival te worden, met allerlei randanimatie erbij. Bekende Vlamingen die meelopen, attracties in de aankomstzone, een grote biertent, ijskarretjes, een podium met optredens.. het hoort er allemaal bij tegenwoordig.
Omkleden deed ik op straat, mijn sporttas kon veilig worden bewaard in een bewaakte zone. Na een opwarmloop van een kwartiertje werd het tijd om ons naar de start te begeven. Daar hebben we ons gemengd in de massa zondagslopers; jong en oud, sportief en euh, minder sportief, sommigen met gordels aan met microflesjes drinken, blitse looppakjes met al dan niet lekkere kontjes in (altijd goed om als haas te gebruiken, zo’n kontje), geuren van zweet, massagesprays en spierzalven en gepiep van dolgedraaide hartslagmeters ...
Toen om exact 3 uur het startschot werd gegeven duurde het nog meer dan drie minuten eer wij ook onder de startboog waren. En dus trek ik bij de officiële uitslag die woensdag wordt gepubliceerd 3 minuten af om mijn echte tijd te kennen. Maar die tijd ken ik al: ik heb er 1 uur en 28 minuten over gedaan. Tot km 12 zat ik op mijn schema om 5 min/km te lopen, een tijd die ik in mijn 10 km lopen tracht te halen. Maar ik kreeg last van blaren en de laatste 4 km heb ik mijn tempo moeten verlagen. De laatste kilometer begaf ik helemaal. Op 15km had ik 1u21’, zodat die 1u25 makkelijk haalbaar was. Maar toch deed ik over die laatste km bijna 8 minuten. In de laatste 200 meter, werd ik voorbijgelopen door lopers die voor de eer een eindsprint hadden ingezet. Het kon me niet meer deren, ik wilde gewoon aankomen. De oorzaak is nu ook nog duidelijk te zien. Twee grote blaren op mijn rechtervoet en een grote op mijn linkervoet. Verder nog wat kleintjes aan de grens tussen nagel en teen. Schoenen niet hard genoeg aangetrokken. En ik ben stilaan ook wel toe aan een nieuw paar vrees ik. Het paar dat ik nu heb is toch alweer zo’n 5 jaar oud.
Binnen 2 weken is er Dwars door Brugge. Die zou ik ook wel eens willen meelopen. En dat is “slechts” 15km. Hopen dat tegen dan mijn blaren genezen zijn …

12:04 Gepost door Aardvarksken | Permalink | Commentaren (6) | Tags: lopen, 10 miles, antwerpen |  Facebook |

20-12-05

Lopen

Zondag samen met een collega nog eens meegedaan aan een loopwedstrijd, deze keer de Belgacom 10km Gaston Roelants (ja alles moet een sponsor hebben) in het park van Laken, waar ’s middags ook de Cross Cup werd gelopen.
Thuis vertrokken we met bedenkelijk weer: het had gevroren en gehageld en gesmeltendesneeuwd.. het zag er kortom veelbelovend uit. Gelukkig scheen in Brussel de zon, en was het een aangename 3 graden toen het startschot weerklonk. Een mooi parcours was het, daar in Laken. Een paar heuvels erin, een mooi zicht op het Koninklijk Paleis, nogal veel volk langs de kant en een duizendtal deelnemers.
Uiteindelijk een tijd gelopen van 52 minuten, wat voor mijn doen zeker niet slecht is, zo buiten mijn loopseizoen en quasi zonder training. Nu hopen dat ik mijn huidige peil wat kan onderhouden (en aanscherpen) en zo in april eindelijk eens een goeie tijd kan neerzetten tijdens de Antwerp 10 Miles…

13:56 Gepost door Aardvarksken in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lopen |  Facebook |

24-10-05

Lopen

Gisteren ben ik terug begonnen met mijn looptrainingen. Nu ja, niet dat dat veel voorstelt hoor. Sinds een paar jaar doe ik af en toe eens mee met een stratenloop van het BRRC. Mijn favoriete afstand is de 10 km. Ik doe jaarlijks ook wel mee met de Antwerp 10 Miles, maar dat is eigenlijk net iets te ver :-) De leukste stratenloop vind ik The Classic in Tessenderlo. Daar loop je echt door het hart van de jaarlijkse kermis, tussen een menigte enthousiaste kermisgangers, zelfs dwars door een concertzaal waar een fanfare zit te spelen.
Dit jaar heb ik voor het eerst de ING run van Oostende meegelopen, waar ik ook mijn persoonlijke besttijd heb neergezet (49’53”). 5 Minuten per kilometer dus. Dat is niet erg snel, maar voor mij al goed genoeg.
Normaal begin ik pas te trainen in de winter, maar vanaf dit jaar zijn er ook deze winter enkele stratenlopen gepland, dus vervroeg ik mijn trainingschema met 3 maanden. En of ik het voelde gisteren. Ik plande een loopje van 8 km, maar voelde na 5km al dat ik nog nergens sta. Ach ja.. dat komt snel weer terug, als ik maar gespaard blijf van blessures. Drie jaar geleden moest ik noodgedwongen 3 maanden rusten door een knieblessure, het iliotibiaal frictie syndroom en het jaar daarop had ik last van shinsplints , allebei veroorzaakt door te snel en te veel te willen trainen. Vorig jaar en dit jaar heb ik het rustiger aan gedaan en geen blessures gehad…

11:05 Gepost door Aardvarksken | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lopen |  Facebook |